ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ, “ਹੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤਪਦੇ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਮਣਕਾ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋੜ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਮੜੀ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ।” ਉਹ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, “ਹੇ ਦਰਭਾ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਹੇ ਮਣਕਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ, ਹੇ ਦਰਭਾ, ਹੇ ਮਣਕਾ। ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾ, ਹੇ ਮਣਕਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦਰਭਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰਦਾ, “ਹੇ ਦਰਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਉਮਰ ਤੇ ਮੌਤ ਤੇਰੀ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਰਖਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਵਚੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਸੌ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕਵਚ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕਵਚ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਹੈਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਰਾਜ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਣਕਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।” ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਗਰਜਨਾ ਹੋਈ, ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਜੰਮੀ।” ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕੇ, ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦੇ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ; ਆਉਦੰਬਰਾ, ਮਣਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਫਲਦਾਇਕ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵੱਸੇ; ਆਉਦੰਬਰਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਾਧੂ ਮਿਲੇ।” ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਰ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਰਸ ਨੂੰ ਸੰਘਰ ਕੇ ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕੇ ਨਾਲ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। “ਮੈਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੋਵਾਂ, ਵਾਧੂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਮੈਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦੇਵੇ, ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕਾ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ।” ਉਹ ਮੰਗਦਾ, “ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕਾ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮਣਕਾ, ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਲਾਏ, ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ abundance ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਸਰਸਵਤੀ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਵਧਾਏ। ਸਰਸਵਤੀ ਮੈਨੂੰ ਧਨ, ਦੁੱਧ, ਅਨਾਜ ਦੇਵੇ; ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਨੇੜੇ ਲਿਆਵੇ, ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕਾ ਵੀ।” ਉਹ ਆਉਦੰਬਰਾ ਨੂੰ ਮਣਕਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ, abundance ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇਨਾਮ ਹਨ। “ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਦੁਖ, ਵੈਰ, ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈਂ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਛਿੜਕ; ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਧਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ abundance ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ abundance ਨਾਲ ਜੋੜ; ਘਰੇਲੂ, ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾ; ਆਉਦੰਬਰਾ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਧਨ ਰੱਖ, ਸਾਰੇ-ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ; ਵਾਧੂ ਵਾਸਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕਾ, ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਵੀਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਮਿਲਾਪ ਬਣਾਏ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ-ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।” ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਬਾਰੇ, ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਇਹ ਸੌ ਗੰਢਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਖਾ—ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਸਤੇ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਕਦੇ ਕੱਟੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਗੁੱਚਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਗੰਢਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਪਾਰ ਕੀਤੇ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਰਦਾਸਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਆਉਦੰਬਰਾ ਮਣਕੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਖਿਆ, abundance, ਧਨ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।