ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਯਜਨਿਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉੱਚੇ, ਮਹਾਨ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨੇ ਅਰਪਣ ਦਿੱਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ 'ਚ ਵੀ ਅਰਪਣ ਹੋਇਆ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਯਜਨਿਕ ਨੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਅਰਪਣ ਦਿੱਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਦੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਪਣ ਹੋਇਆ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਤ, ਯਜਨਿਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ; ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ, ਕੌਣ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਯਜਨਿਕ ਨੇ ਅਥਰਵਣਾਂ ਦੀ ਚਾਰ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਪੰਜ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਛੇ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸੱਤ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਠ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਨੌ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਦੱਸ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਗਿਆਰਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਬਾਰਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਚੌਦਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਪੰਦਰਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸੋਲਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਤਾਰਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਠਾਰਾਂ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉਨ੍ਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਸ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਇਕ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਛੋਟੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ-ਘੱਟ-ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਲਾਲ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੋ ਸੂਰਜਾਂ ਨੂੰ, ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਿਸਾਸਹਿਆ ਨੂੰ, ਮੰਗਲਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਹ ਨੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਯਜਨਿਕ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਾਇਆ; ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ, ਕੌਣ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਿਕ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਤੱਤ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ।