ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੀ। ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਛੇਵੇਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੱਤਵੇਂ ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਨੀਲੇ ਨਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਤ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਯਜਮਾਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਭਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਕੌਣ ਟਕਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਥਰਵਣਾਂ ਦੇ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ-ਪੰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਛੇ-ਛੇ, ਸੱਤ-ਸੱਤ, ਅੱਠ-ਅੱਠ, ਨੌਂ-ਨੌਂ, ਦੱਸ-ਦੱਸ, ਗਿਆਰਾਂ-ਗਿਆਰਾਂ, ਬਾਰਾਂ-ਬਾਰਾਂ, ਤੇਰਾਂ-ਤੇਰਾਂ, ਚੌਦਾਂ-ਚੌਦਾਂ, ਪੰਦਰਾਂ-ਪੰਦਰਾਂ, ਸੋਲਾਂ-ਸੋਲਾਂ, ਸਤਾਰਾਂ-ਸਤਾਰਾਂ, ਅਠਾਰਾਂ-ਅਠਾਰਾਂ, ਉਨੀਹ-ਉਨੀਹ ਅਤੇ ਵੀਹ-ਵੀਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਹਰ ਰੂਪ, ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।