ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਲਾਈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਰੁਤ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਆਏ, ਉਹ ਉਸ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਉਹ ਹੀ ਪਹਿਰਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਭਰੋਸਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਆਸਰੇ ਤੇ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਪੱਕੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਆਏ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਏ। ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਰਸਤੇ, ਉਸ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਾਘਾਯਵਾਂ ਜਿਹੜੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਅੱਗਣੀ, ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵਾਯੂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਸੋਮਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਰੁਣ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੰਗੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਈ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ, ਕਿਹਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਬਚਾਵ ਦੇਵੇ। ਵਾਯੂ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ—ਸਭ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਆਸਰਾ ਤੇ ਬਚਾਵ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਦਰ, ਅੱਗਣੀ, ਧਾਤਾ, ਸਵਿਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੋਮਾ, ਵਰੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਯਮ ਤੇ ਪੁਸ਼ਣ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਵਿਧੰਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਜੰਜ਼ੀਰਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜੋੜ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਇਸ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਇਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਤੇ ਜਗਤੀ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ, ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਸੱਤਵੀਂ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ, ਨੀਲੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਛੋਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਤੇ ਤੀਜੀਆਂ ਸੀਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਨੂੰ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਆਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।