ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਣ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਿੱਛੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਦਾਇਂ ਪਾਸੇ ਸਾਵਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ। ਆਦਿਤਿਆ ਅਸਮਾਨ ਵਲੋਂ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅੱਗੇ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਆਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਸਾਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਦੇਣ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਵਚ ਬਣ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: "ਅੱਗੀ ਜੀ, ਵਸੁਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਵਲੰਬ ਤੇ ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, "ਵਾਯੂ ਦੇਵ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨਾਲ, ਇਸ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਓਟ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਆਧਾਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸੱਦਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਹਰੇਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਵਲੰਬ ਤੇ ਸਵਾਹਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਿੱਥੋਂ ਜਿੱਥੋਂ ਮਾਘਾਵਯਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਉਣ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਅੱਗੀ, ਵਾਯੂ, ਸੋਮਾ-ਰੁਦ੍ਰ, ਵਰੁਣ-ਆਦਿਤਿਆ, ਸੂਰਜ-ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਜਲ-ਜੜੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ-ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ-ਮਰੁਤ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ-ਸੰਤਾਨ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ-ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ- ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮੰਗੇ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕਿਲੇ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ, ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾ, ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਤੇ ਕਵਚ ਦੇਵੇ।" ਇੰਝ ਹੀ ਵਾਯੂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਕਿਲੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ਰਾ ਤੇ ਕਵਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਅੱਗੀ, ਧਾਤਾ, ਸਾਵਿਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ, ਆਸ਼ਵਿਨ, ਯਮ ਤੇ ਪੁਸ਼ਣ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਵਚ ਮੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰਾ ਕਵਚ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਕਵਚ ਬਣਾਇਆ, ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆ ਸਕਣ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੈਟਰਿਕ ਛੰਦਾਂ—ਗਾਇਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ, ਪੰਕਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ, ਅੰਗੀਰਸ ਦੀ ਪੰਜ ਪਹਿਲੀਆਂ ਵਿਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਸਵਾਹਾ ਕਰਕੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਦਿਸਾ, ਹਰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ, ਵਸਤੂਆਂ, ਅਤੇ ਛੰਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਕਵਚ ਤੇ ਆਸ਼ਰਾ ਲਈ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।