ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਮੋੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਵਯ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤੇ ਦਯਾ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਰੱਖੀ। ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕਰੋ।” ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਯਤਾਵਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਚੌਥੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫੈਲ ਗਿਆ—ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ। ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸਾ ਅਮਰ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ? ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਰਾਜਨਯ, ਮੱਧ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਖ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸਿਰ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਜ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਿਰਾਜ ਤੋਂ ਪੁਰੁਸ਼; ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ, ਬਸੰਤ ਘੀ, ਗਰਮੀ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਬਣੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਯਜਨਾ, ਪਹਿਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁਰੁਸ਼, ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਵਸੂ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਘੋੜੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਤੇ ਭੇੜਾਂ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਰਿਕ ਤੇ ਸਾਮਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਛੰਦ, ਤੇ ਯਜੁਸ ਮੰਤ੍ਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਮਿਸ਼ਰਤ ਘੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਵਾਈ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਘੇਰਾਈ ਲਈ ਸੱਤ ਲੱਕੜਾਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਲਾਈਆਂ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਯਜਨਾ-ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤੱਤਰ ਹਿੱਸੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਰਮਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਚਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅੱਗ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ, ਰੋਹਿਨੀ, ਚੰਗਾ ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼, ਤੇ ਅਰਦਰਾ ਉਸਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਣ; ਪੁਨਰਵਸੂ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਪੁਸ਼ਯਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤੇ ਮਾਘ ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਉਸਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਚੰਗੀ ਪੂਰਵ ਤੇ ਉੱਤਰ ਫਲਗੁਨੀ, ਹਸਤਾ, ਚਿਤਰਾ, ਚੰਗੀ ਸਵਾਤੀ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਉਸਦੇ ਹੋਣ; ਰਾਧਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅਨੁਰਾਧਾ, ਜੇਸ਼ਠਾ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਤਾਰਾ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਮੂਲਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਪੂਰਵ ਆਸ਼ਾਢਾ ਉਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਉੱਤਰ ਆਸ਼ਾਢਾ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਅਭਿਜਿਤ ਪੂਣ ਦਿਓ, ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਵਿਸ਼ਠਾ ਖੂਬ ਰਸ ਦਿਓ। ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਕ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਵੇ; ਦੋਨੋ ਪ੍ਰੋਸ਼ਥਪਾਦਾ ਭਾਗ ਦਿਓ; ਰੇਵਤੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵਯੁਜਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿਓ, ਤੇ ਭਰਣੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ। ਜੋ ਕੁਝ ਤਾਰਿਆਂ, ਆਕਾਸ਼, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਅਠਾਈ ਤਾਰੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਵਣ; ਉਹ ਸਾਂਝ ਤੇ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਵੇਰੇ, ਸ਼ਾਮ, ਦਿਨ ਦੇ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਭਾਗ, ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਭਲਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਵੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਵਿਤਰਿਕਤਾ, ਨਿੰਦਾ, ਦੋਸ਼ ਤੇ ਉਲਾਹਣਾ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਸਵਿਤਾ, ਸਾਰੇ ਖਾਲੀ ਪਾਤਰ ਉਸਦੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਖਾਏ, ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਚੰਗਾ ਨੱਕ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ, ਤੇ ਜੋ ਭਲਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਆਵੇ। ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ, ਇਹ ਹਵਾ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ—ਇੰਦ੍ਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕਰੇ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਭਲਾਈ ਉਸਦੇ ਹੋਵੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ; ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ। ਪਿਛਲੇ ਰੂਪ, ਕੀਤੇ ਤੇ ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਪਿਛਲਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬਚਨ, ਜੋ ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ—ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵੇ। ਇਹ ਮਨ, ਹੇ ਪਰਮ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ—ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵੇ। ਇਹ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਮਨ ਛੇਵੀਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ—ਉਹੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਇੰਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੇ ਆਰ੍ਯਮਨ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਿਵਸਵਤ, ਤੇ ਅਮੰਤਕਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸੰਕੇਤ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ। ਧਰਤੀ, ਚਾਹੇ ਕੰਪਦੀ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵੇ; ਉਲਕਾ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵੇ; ਲਾਲ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਹ-ਪਾਰ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਵਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦਿਵਯ ਪੁਰੁਸ਼, ਦੇਵਤੇ, ਤਾਰਿਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਭਲਾਈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।