ਪੁਰਾਤਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਜਨਮ-ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਚੌੜੀ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਵਾਧੂ ਸੰਘ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਿਤਰ, ਉੱਤਮ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਪਾਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮੂਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਨਰ-ਨਾਰੀ ਵਾਧਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸਵੈ-ਅਧੀਨ, ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਜਲੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਚਮਕੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਧਾਤ੍ਰਿ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਆਦਿਤੀ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਪੱਛਮੀ ਤੋਂ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਾਰਕ ਤੇ ਸਮਰਥਕ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੇ, ਤੇਰਾ ਚਾਨਣ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਉੱਤਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਨੀਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਾਣੀ, ਮਧ ਤੇ ਵਾਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਜਿਥੋਂ ਵੀ, ਕਿਧਰੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਪਾਸਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਤੇਰਾ ਲੋਕ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ; ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਭਜਨ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਕਵੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਫਿਰ ਚੌਪਾਇਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਅਖੰਡ ਨਾਲ ਭਜਨ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ, ਪਰ ਸਨਤਾਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ? ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਸੁਰਭੀ ਭੇਟਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ; ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਭੋਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਪਿਤਰੋ, ਉਹ ਧਨ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਓ। ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ, ਚੰਗੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਨਾਲ; ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਨ ਦਿਓ। ਸੋਮੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੱਦੇ ਗਏ—ਉਹ ਆਉਣ, ਇੱਥੇ ਸੁਣਨ, ਸਾਨੂੰ ਉੱਤੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪਿਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਆਪਕ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮੁਤਾਬਕ ਬਣਾਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਯਤਨਸ਼ੀਲ, ਕਰਮ-ਕੁਸ਼ਲ, ਭਜਨ ਰਚਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਸੱਚੇ, ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਪਤ ਪਾਵਨ ਪਾਨੀ ਉੱਤੇ ਆ। ਉਹ ਸੱਚੇ, ਭੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤਪਤ ਪਾਵਨ ਪਾਨੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੱਡੀ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ, ਮਾਇਆ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਉਠ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦਬਾ ਨਾ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੰਘਣਯੋਗ ਬਣ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ। ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਹੋਵੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਪਾਂ ਉਸ ਤੇ ਟਿਕਦੀਆਂ ਰਹਿਣ; ਤੇਰੇ ਘਰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰੇ ਉਸ ਲਈ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਹੱਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ। ਪਿਤਰ ਇਹ ਥੰਮ੍ਹਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ; ਯਮ ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਬਣਾਵੇ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਕਟੋਰਾ ਨਾ ਚਾਟੀਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਟੋਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ। ਅਥਰਵਣ ਨੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਟੋਰਾ ਇੰਦਰ ਜੈਤੂ ਲਈ ਲਿਜਾਇਆ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ, ਕੀੜੀ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਅਗਨਿ ਉਹ ਸਭ ਨਿਰੋਪਕਾਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੜੀਆਂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੁੱਧ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਘਰੇਲੂ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣ; ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਬਿਨਾ ਰੋਗਾਂ, ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ, ਯਮ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ; ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਮੁਤਾਬਕ ਬਣਾਏ। ਧੁੰਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਓਸ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਪਵੇ; ਠੰਢ, ਠੰਡਕ, ਤਰੋਤਾਜਗੀ, ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ; ਮੰਡਕ ਦੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਅੱਗ ਉਸ ਲਈ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਦਿਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸਾਡੀ ਸਾਹਿਤੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।