ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਅਤੇ ਰੌਣਕ ਦੇਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉਸ ਉਤੇ ਦੌਲਤ ਵਰਸਣ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਧਾਉਣ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇਣ ਤੇ ਸਵੀਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਜਗਤ ਤੋਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਯਮ ਰਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ 'ਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਓ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਉ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਿਆਈ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭਾਗ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਉਹ ਕਨਵਾ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ, ਪੁਰੁਮਿਧਾ, ਅਗਸਤਿਆ, ਸ਼ਿਆਵਸ਼ਵਾ, ਸੋਭਰੀ, ਅਰਚਨਾਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਮਦਗਨੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਮਦਗਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤੇ ਅਤ੍ਰਿ—ਇਹ ਸਭ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ, ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ਜ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਰਹੇ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੀਏ। ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਈ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਨਦੀ ਦੇ ਸਾਹ ਵਿਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਸੋਮਾ ਭੇਟ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਰੋ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਨਵਗਵ, ਯਜਮਾਨ, ਦਾਨੀ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮਵਾਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ, ਭਜਨ ਗਾਇਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਈਸ਼ਵਰੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੌੜਾ, ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਵਾਲਾ ਸਮਾਗਮ ਬਣਾਇਆ। ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਉਤਪੱਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਮਰਣਹਾਰ ਵੀ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਆਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਰੀਆਂ ਚਮਕ ਪਈਆਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਭਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਧਾਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਪੱਛਮੀ, ਸੋਮਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਸਵੀਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋਵੇ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਥਿਰ ਅਤੇ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਮ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਵ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ, ਮਿੱਠਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਰਾਜ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਬੈਠੋ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜਪ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਾਂ। ਭਜਨ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕਵੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਹ ਸੁਣਨ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲਏ, ਫਿਰ ਚੌਪਾਇਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ, ਪਰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ? ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਰਭੀ ਭੇਟਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ; ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ। ਭੋਰੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਪਿਤਰੋ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਇੱਥੇ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਹੋਮ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠੋ, ਚੰਗੀ ਰਾਹੀਂ ਆਓ; ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਭੇਟਾਂ ਖਾਓ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿਓ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਪੁਕਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ 'ਤੇ, ਪਿਆਰੇ ਆਰਾਮ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ—ਉਹ ਆਉਣ, ਇੱਥੇ ਸੁਣਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇਣ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ ਹਨ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਯਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਖਵਾਵੇ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ, ਯਤਨਸ਼ੀਲ, ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਜਨ ਰਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਚੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਜੋ ਤਪਤ ਭੇਟ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚੇ, ਭੇਟ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਆਹੁਤੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਚੌੜੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਦਿਆਲੂ, ਨੇੜੇ ਆ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿਚ ਉਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮਦਰਦ ਹੋਵੇ; ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ, ਉੱਠ, ਦਬਾਉ ਨਾ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਹੋ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋਣ ਯੋਗ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ।