ਇੱਕ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਠ ਕੇ ਜੀਵਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਜੀਵਤ ਸੀ, ਪਰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ। ਐ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਤੂੰ ਜੀਵਤਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆ, ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਉਤਰ। ਅੱਗੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਝਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਫੈਲਦੇ ਹੋਏ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠ ਸਕਣ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਥਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਥਾਂ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ; ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਵੱਸ। ਹੁਣ, ਉਠ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲ। ਉੱਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹਵਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਝਾੜ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਅੰਗ-ਪੱਖੜੇ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾ ਵਿਖਰਣ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਣਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੋਵੇ। ਪਿਤਰ ਜੋ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਲਿਪਦੇਣ, ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਦੇਣ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੇਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ। ਅੱਗੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਦੇਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦਿਨ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ। ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਣ, ਆਦਿਤਿਆ ਮੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਉਣ, ਇੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਉਸ ਯਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਕਰਦੇ ਰਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਧੂਤਾ ਦਿਓ। ਕਨ੍ਵ, ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ, ਪੁਰੁਮੀਧਾ, ਅਗਸਤਯ, ਸ਼ਿਆਵਸ਼ਵਾ, ਸੋਭਰੀ, ਅਰਚਨਾਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਮਦਗਨੀ, ਅਤ੍ਰਿ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਮਦਗਨੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤ੍ਰਿ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਣ; ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਜਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਨੁਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹੀਏ। ਉਹ ਸਜਾਉਂਦੇ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਣੈ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਲਿਪਦੇ ਹਨ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਉਹ ਬਲਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਦੀ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉੱਤਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਮ-ਹਵਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਤ੍ਰਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਨਵਗਵ, ਯਜਮਾਨ, ਦਾਤਾ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮਿਕ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ, ਧਨ-ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲਾ ਸੰਗਠਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਮੂਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ; ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਧਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉੱਚੇ ਆਸਨਾਂ ਵਿੱਚ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਭੋਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਸਵਿਕਾਰਕ ਹਨ। ਧਾਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆਦਿਤੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੋਮ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਧਾਰਕ, ਸਹਾਇਕ, ਤੈਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ; ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉਤੇ ਚੁੱਕੇ, ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪੂਰਬੀ, ਦੱਖਣੀ, ਪੱਛਮੀ, ਉੱਤਰੀ, ਸਥਿਰ, ਤੇ ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਿਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਾਣੀ, ਸ਼ਹਦ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੇ ਉੱਥੋਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਜਦ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ, ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹਿ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਭਜਨ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਕਵੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਇਹ ਸੁਣਨ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ, ਫਿਰ ਚੌਪਾਇਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਨਜ਼ਦੀਕ ਗਿਆ; ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਭਜਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਜੀਵਨ-ਮਰਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਅਰਪਣ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਰੂਹ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।