ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤਮ ਪਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਧੂ-ਸੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਸਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ, ਉਚਾਰਿਤ ਸਾਸ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁਰਖ ਪਹਿਲਾਂ ਗਏ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਰ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਮੱਧ-ਲੋਕ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ, ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਦਾਦਾ-ਪ੍ਰਦਾਦਾ, ਜੋ ਮੱਧ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ। ਹੁਣ, ਉਹ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਵੇ। ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਾਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਰਸਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮੋਲਕ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਵੇ। ਦੋ ਅਗਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਯਮ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਚਾਦਰ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪਾਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਤੇ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਦੇ ਫਲ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਵੇ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਕਵਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੈ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਵਿਅਕਤੀ, ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਸ, ਸੁਣਨ, ਤੇਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਧਨੁ (ਬੋ) ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਅਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਰੱਖੋ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਠ ਕੇ, ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਜੀਵਤ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਔਰਤ, ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਅਗਨੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪੀਤ (ਬਿਲੀ) ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਖਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠਾ ਲੈ, ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਟਾਹਣਿਆਂ ਨਾਲ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ, ਉਹ ਦੂਜੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਅੰਦਰ ਜਾਓ; ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣੋ। ਚੜ੍ਹੋ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਓ; ਉੱਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ; ਤੇਰੇ ਅੰਗ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਾ ਵਿਖਰ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਸਵਾਗਤ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਜਾਓ। ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮਲ ਲੈਂ, ਦੇਵਤਾ ਮਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ; ਮੈਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਓ, ਬੁਢਾਪਾ ਵਧਾਓ, ਮੇਰੇ ਦੰਦ-ਰਹਿਤ ਮੂੰਹ ਨਾਲ। ਅਗਨੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੈਨੂੰ ਰਖਣ, ਆਦਿਤਿਆ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧਾਉਣ, ਇੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਦੇਵੇ, ਸਵਿਤਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਮਰਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਰਾਜਾ ਯਮ—ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗ-ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਪਿਤਰਾਂ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ ਤੇ ਮੁੜ ਆਓ; ਇਹ ਯਜਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਧ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ, ਧਨ, ਅਤੇ ਸਰਵ-ਵੀਰਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿਓ। ਕੰਵ, ਕਕਸ਼ੀਵਨ, ਪੁਰੁਮਿਧਾ, ਅਗਸਤਿਆ, ਸਿਆਵਸ਼ਵ, ਸੋਭਰੀ, ਅਰਚਨਨਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਾਮਦਗਨੀ, ਅਤਿ, ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ—ਸਾਨੂੰ ਰਖਿਆ ਦਿਓ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਾਮਦਗਨੀ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੋਤਮ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਤਿ—ਅੱਗੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਵੀਂ ਜੀਵਨ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਮਲਦੇ, ਸਜਾਉਂਦੇ, ਮਿਲਦੇ, ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਮਧ ਨਾਲ ਮਲਦੇ ਹਨ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਲੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਸਾਸ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਮਾ-ਭੋਗ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੈ-ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ, ਯਜਨਾ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦਿਓ। ਉਹ ਅਤਿ, ਅੰਗਿਰਸ, ਨਵਾਗਵ, ਯਜਕ, ਦਾਨੀ, ਭੋਗੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ, ਜੀਵਨ, ਮੌਤ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਆਸ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।