ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਡੋਲੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਲ ਪਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਕ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਅੱਗੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੇੜੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਯੱਗ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਸਰਨਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਉਪਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡੇ ਗਏ ਹਨ—ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈ ਸਕਣ। ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਜੋ ਅਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ—ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਸਾੜ, ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਾ। ਤੇਰੀ ਤੀਬਰਤਾ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਯਮ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਧਨ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਮਾਪੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਈਏ ਅਤੇ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਵੇਖੀਏ। ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੱਕ ਪੂਰਾ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸੌ ਵਾਰ ਪਤਝੜਾਂ ਦੇਖੀਏ। ਮੈਂ ਦੁਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਬਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਛੁੜਾਂ। ਸਾਹ, ਉੱਚਾ ਸਾਹ, ਫੈਲਿਆ ਸਾਹ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਵਿਤਰਾਗ ਹੋ ਗਏ, ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਗਏ—ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਗਏ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੱਧ ਲੋਕ ਭੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹਨ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦਾਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਵੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਾ ਬੁੱਢਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਢੱਕ ਲਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹਾਂ। ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਭੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਰੱਖੀ। ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਜੋ ਚਲੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਏ, ਜੋ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਪੂਸ਼ਣ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰੱਖੇ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਸਭਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਚਾਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੱਲ ਵਧ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਦੀ ਕਵਚ ਪਾ, ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮੱੱਜ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਢੱਕ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਲਾਠੀ ਲੈ, ਸਾਹ, ਸੁਣਨ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਧਨ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ। ਇਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰਖ, ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਰੱਖ। ਉਠ, ਇਸਤਰੀਏ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ। ਆ, ਇਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਜੀਉਂਦੀ ਸੀ, ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ। ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹ। ਉੱਠ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਨਦੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾ; ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੀਤ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਾੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਝਾ ਦੇ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੂਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠੇ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਥਾਂ ਹੈ; ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ; ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ। ਉੱਠ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਜਾ; ਉੱਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਿਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਅੰਗ-ਪਿੰਡ ਨਾ ਵਿਖਰਣ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇਕੱਠਾ ਰਹੇ; ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰ ਸੋਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚੁੰਬਣ, ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਚੁੰਬਣ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਧਾ ਦੇਣ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਤਮ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—all ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਰਾਮ, ਰਾਖਿਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।