ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਆ, ਇੱਥੇ ਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲ, ਤੇ ਨਰਮ ਹਵਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ। ਮਾਰੁਤ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ, ਤੇ ਜੋ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਣ। ਬੱਕਰੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਵਰਖਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਉੱਠੇ, ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ, ਤੇ ਜੀਊਣ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਵੇ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਹੀਨੇ ਵੱਲ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਰਸ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਕੋਈ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੱਭ। ਜੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ—ਸਾਹ, ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਬੈਠਾ ਦੇਣ। ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਰੋਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ। ਮੌਤ, ਜੋ ਯਮ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੂਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੁਰੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਥਾਂ ਦੇਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼ਣ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਈ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਦੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਉਂਦਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਬਣੇ। ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਲੈ ਸਕੇ। ਯਮ ਦੂਰ ਹੈ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਆਗੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਯਮ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਗਏ; ਸਰਣਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਜੋ ਦਫਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਉੱਪਰ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਛੱਡੇ ਗਏ—ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਲੈਣ। ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਨਾ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਭੇਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਵੱਧ ਨਾ ਸਾੜ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇਹ ਠਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਯਮ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਨ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਮਾਪੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਤੋਂ ਘਾਟ ਨਾ ਰਹੀਏ; ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ। (ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਪੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਘਾਟ ਨਾ ਰਹੀਏ; ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।) ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਮੈਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਸਾਹ, ਉੱਚਲਦਾ ਸਾਹ, ਫੈਲਦਾ ਸਾਹ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਜ਼ਰ—ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਯਮ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ। ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਸਨ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਬੇਉਲਾਦੀ ਛੱਡ ਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਭੀ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਸਬ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਦਾ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਾਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲਵੇ। ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਲਪੇਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਜੀਊਂਦੇਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਪਾਲਣ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ। ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਤਨ ਜਿਹਾ ਆਸਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਜੋ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ। ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੋ ਕਦੇ ਮਾਲ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ-ਤਾਕਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਪੂਸ਼ਣ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਜੋੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਸਭਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਕਪੜਾ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਦੀ ਲੋਹੀ ਕਵਚ ਪਾ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੱਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾ। ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਕਲਦੇ ਸਾਹ, ਸੁਣਨ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਧਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਨੇੜੇ ਆ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਕਾਰਕ ਕਥਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਯਮ, ਅਗਨਿ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਯਾਤਰਾ ਵੱਲ ਵਿਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਦਰ, ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।