ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਯਮ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇ ਭਰਾ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਭਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਭੈਣ ਤੇ ਦੁੱਖ ਆ ਪਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਭੈਣ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਓਸ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲ ਲਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਯਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਯਮੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਲੱਭ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਾਂਗਾ; ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੇ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਲਏ।” ਯਮੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹਾਏ ਯਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀ; ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੱਤ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਯਮੀ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਲੱਤ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਂਝ ਬਣਾਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਛੰਦ ਰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਲ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬੂਟੇ—all ਇਹ ਇਕ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਂਡ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨੀ ਜਲ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਿਆ; ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਵਰੁਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯੋਗ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵੀ ਅਤੇ ਔਰਤ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ; ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਏ; ਸਾਡਾ ਭਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਚਮਕਦਾਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨੂ ਲਈ ਉਜਿਆਲਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗ ਪਈ। ਜਦ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨੀ, ਯਜਮਾਨ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਰ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਪੱਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਸਤੂਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। “ਉਠੋ, ਪਿਤਰੋ, ਖਾਵਿੰਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦਾ। ਅਗਨੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਵੱਖ ਕਰਦਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਲਦਾ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।” “ਜਿਸ ਮਾਨਵ ਨੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈਂ। ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ, ਰੋਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ।” “ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਘਰ ਵਿਚ, ਆਸਨ ਤੇ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਨੂੰ ਜੋੜ। ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।” “ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਸਭਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪੂਜਯੋਗ; ਜੋ ਵੀ ਖਜਾਨੇ ਤੂੰ ਵੰਡਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।” ਅਗਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਹਿਲਾ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ, ਉਹ ਪਹਿਲਾ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ। ਜਦ ਦੇਵਤਾ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ, ਦਹਕਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ। “ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਲ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦੇਣ।” “ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਅਮਰ ਤੱਤ, ਜੋ ਤੂੰ, ਗਾਊ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਘੀ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਦਾ ਹੈਂ।” “ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਦ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ? ਮਿਤ੍ਰਾ ਵੀ, ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ; ਸਤੂਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਹੈ।” “ਜੋ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ; ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਵੀ ਯਮ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।” “ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਆਸਨ ‘ਤੇ ਉਹ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।” “ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਨੀਵਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਮਿਤ੍ਰਾ, ਅਰਯਮਨ, ਸਵਿਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲਣ, ਜੋ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹਨ।” “ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੀਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰੀਏ।” “ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨਾਲ; ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।” “ਹਲ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਗਣ; ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣਾ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਇਕੱਠੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾ ਪਾਉਣ।” “ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗੰਭੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਮਲਾਵਰ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰੋ; ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਉਪਾਸਕ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਹੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਸੈਨਾ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ।” “ਉਪਾਸਕ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਯਤਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ; ਸਰਸਵਤੀ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰ ਦਵੇ।” “ਪਿਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਅਨਾਜ ਦੇ।” “ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੀ, ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦੇ।” “ਹੇ ਥੱਲੇ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਪਿਤਰੋ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੋ, ਉੱਠੋ; ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ—ਉਹ ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।” “ਮੈਂ ਵਿਦਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ—ਉਹ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ।” “ਅੱਜ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਜੋ ਪਹਿਲੇ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਦੇ, ਜੋ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਜਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।” “ਮਾਤਲੀ ਕਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਯਮ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਰਿਕਵਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਆਪ ਦੇਵਤੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।” “ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿੱਠਾ, ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਰ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ।” “ਜੋ ਦੂਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰੇ, ਜੋ ਕਈ ਰਸਤੇ ਲੱਭੇ; ਉਸ ਯਮ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।” “ਯਮ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ; ਇਹ ਚਰਾਗਾਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਇਕੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਇਕੋ ਰਸਤੇ ਗਏ।” “ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਤਾ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ, ਯਮੀ-ਯਮ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਗਨੀ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਆਰ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।