ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਰਣਧਰ, ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਾਡੀਆਂ ਵਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਨਾਂ ਲੈਣ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਸੱਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਝੂਠ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੀਏ। ਗੰਧਰਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਪੇ ਦੋਵੇਂ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਸਨ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਬਹੁ-ਰੂਪੀ ਸਵਿਤਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਦੇ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦਾ ਪਾਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਕੌਣ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਜੋਤ ਤੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸੀ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ—ਜੋ ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਇਸ ਜੀਵ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਕਦੋਂ ਸੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ? ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਆਖਾਂ? ਯਮ ਦੀ ਭੈਣ ਯਮੀ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮਿਲਣ, ਇਕੋ ਸਰੀਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਕੁਝ ਨਾ ਖੜ੍ਹਦੇ, ਨਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਹਨ ਜੋ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਚਲ, ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਤਾ ਤੋੜ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੋਲਦੀ ਰਹੇ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣੇ ਰਹਿਣ—ਪਰ ਯਮੀ, ਯਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਗਲੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧ, ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਿਸੇ ਬਲਵਾਨ ਪਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤੀ ਲੱਭ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਜੇ ਭਰਾ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕੰਮ ਦਾ? ਜੇ ਭੈਣ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਾਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਮੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਾਇਆ; ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾਉਂਦਾ; ਜੇ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾੜਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਚਾਰ, ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਲੇਟੇ। ਹਾਏ, ਯਮ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ; ਹੋਰ ਕੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੈਲ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਲਤਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ, ਯਮੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਚ ਸਾਂਝੀ ਸਮਝ ਬਣਾਓ। ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਛੰਦ ਰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਬੂਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਿਆ; ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਵਰੁਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਔਰਤ, ਦੋਵੇਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਇੱਛਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਆਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ; ਸਾਡਾ ਭਰਾ, ਵੱਡਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨੂ ਲਈ ਉਜਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਉਠੀ। ਜਦੋਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਜਾਗਦਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਅਗਨਿ, ਯਜਮਾਨ, ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੂਝਵਾਨ ਬੂੰਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਜ ਵਾਂਗ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਚ ਜਨਰਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੌ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ; ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯਜਮਾਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਉਠੋ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਪਤੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਭਾਗ ਲੱਭਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਦਿਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ; ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਲਦਾ, ਆਤਮਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਰਣਧਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦਿਨ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ; ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲਿਆ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸਭਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ; ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੂੰ ਵੰਡਦਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ। ਅਗਨਿ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਉਹ, ਪਹਿਲਾ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਹ, ਪਹਿਲਾ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਹ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸੱਚ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਨਰਮ, ਸਦੀਵੀ ਯਜਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕੋ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੇ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਮਰ, ਜੋ ਤੂੰ, ਗਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਲਦਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਘਿਉ ਦੂਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਾਲਦਾ। ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ? ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ, ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ; ਭਜਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੀ ਤੁਰਤੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਹਨੂੰ ਭਟਕਣ ਨਾ ਦੇ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਸਵਿਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਬੋਲਣ। ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰੀਏ, ਵਜਰਧਾਰੀ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਹਲ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ; ਵੱਡੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਵਗਣ; ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਇਕੱਠੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾ ਪਾਉਣ। ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਡੂੰਘੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੇ ਘਾਤਕ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਮਾਰੇ। ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ; ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ; ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਸਰਸਵਤੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ, ਸੰਵਾਦ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਅਮਰਤਾ, ਧਰਮ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਝਲ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ।