ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਇਕਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ—"ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਚਮਕ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂ, ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ, ਸਾਡੇ ਨਾਇਕ—all are ours." ਇਸ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ਜ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ—ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਂ ਤੋੜੇ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹੀ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਹਰਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਂ ਤੋੜੇ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਂ ਤੋੜਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਂ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕਮਨਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਉਲਲਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਆ ਕਰੀ, "ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਡਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਵੈਸ਼ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।