ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਾਹ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਧਨ-ਧਾਨ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸੰਤਾਨ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਸਾਡੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਡੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰੀਏ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਦੁਖ-ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹਰ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਰਖਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਰ, ਅਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਦੇਵ-ਸੰਤਾਨਾਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ, ਅਥਰਵਣਾਂ, ਅੰਗੀਰਸਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ, ਰੁਤੂਆਂ, ਮਹੀਨਿਆਂ, ਅੱਧ-ਮਹੀਨਿਆਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਆਕਾਸ਼-ਪ੍ਰਥਵੀ, ਇੰਦਰ-ਅਗਨੀ ਜਾਂ ਮਿਤ੍ਰ-ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੂਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੱਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਯਜਨਾ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਸਾਡੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਆਖਦੇ ਹਨ—"ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਟ ਨਾ ਜਾਵੀਂ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਜਨਾ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਲਈ ਸਮ੍ਰਿਧ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਮੈਂ ਧਨੀ ਹੋਵਾਂ, ਧਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਲੱਖਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤੈਰਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਹੜਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਾ ਗਲ ਲਾਈਏ। ਗੰਧਰਵ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਕੁੜੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੰਧਨ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਰਭ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਉਤਪਾਦਕ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦਾ ਜੋੜਾ ਹੈ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇਵਤਾ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸਵਿਤਾ; ਉਸਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਅੱਜ ਕੌਣ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਜੋੜੇ 'ਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿਰ-ਜੀਵੀ ਹੈ? ਉਹ ਨੇੜੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕਿਸਨੇ ਵੇਖਿਆ? ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ—ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ? ਇਸ ਵਿਚ ਯਮ ਦੀ ਭੈਣ, ਯਮੀ, ਯਮ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕੋ ਜਠਰ ਵਿਚ ਆਉਣ, ਇਕੱਠੇ ਲੈਟਣ; ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਰਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਾਂ ਖੜੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਬੈਠੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਚਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਸਾਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਪੇ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਯਮੀ ਯਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਂਡ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਫੜ, ਪਤੀ ਲੱਭ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਖੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।