ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੀ ਛਾਂ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀਆਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਬਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੰਭਿਕਾ, ਦੁਸ਼ਿਕਾ, ਪਿਆਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਭ ਚਰਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਮੰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਜਾਣ।" ਉਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਜੋ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਝੂਠ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ, ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਮਨੋਰਥ, ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪੂਰਨ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਮੁੜ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲੈ ਜਾਣ ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆ ਕਿਸੇ ਅਸਹਾਇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸੁਜਾਨ ਨੂੰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਵਿਨਾਸ਼, ਨਾਸ, ਹਾਰ, ਕੈਦ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕਰੇ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅਵੈਰ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਹੋਈਏ। ਉਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ-ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਪਲ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਸਰ ਆਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ ਤੇ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰੋ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੱਕ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਵਿਜੈ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਸਾਡੇ ਹਨ, ਸੰਤਾਨ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਵੀਰ ਸਾਡੇ ਹਨ।" ਇਹ ਐਲਾਨ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਵਾਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੰਨ੍ਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹ ਹੋਵੇ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਾ, ਅਸਮਰੱਥਾ ਦਾ, ਹਾਰ ਦਾ, ਦੇਵਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸ਼ਤਾਂ ਦਾ, ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਦਾ, ਅਥਰਵਣਾਂ ਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ, ਰਿਤੂਆਂ ਦਾ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ, ਅਰਧ-ਮਾਸ ਦਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਜਾਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਦਿਨ ਦਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇਸ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਹੈ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਤੇਜ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਯਜਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਸੰਤਾਨ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਰ ਬੰਨ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਥਵੈਦ ਦੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਅਸੁਭਤਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।