ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਦ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕੇਵਲ ਇਕ ਹੈ—ਉਹ ਹੈ ਹਵਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣਤਾਵਾਂ ਹਨ—ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾ। ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਕੰਨ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਕੰਨ ਪਵਮਾਨਾ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਹਨ; ਦਿਤੀ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੋਪੜੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਸਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ। ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਬਲਦ ਛੁਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਰੱਬੀ ਅੱਗਾਂ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਘੇਰਦੀਆਂ, ਕੁਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ, ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਨਾ ਲਵੇ। ਇਹ ਹਨੇਰਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਅਸੀਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਅੱਗ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਛਿੜਕਣ ਕਰੇ। ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਸਾਡਾ ਪਾਪ, ਸਾਡੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਹੀ ਲੈ ਜਾਣ। ਪਾਣੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਚੰਗੀ ਸਰੀਰਿਕ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੂਹੋ। ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਚੰਗੇ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਦੇਵੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਣ। ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਜਾ, ਮੈਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਖਵਾਲੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਚੰਗਾ ਸੁਣਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸੁਣਣ। ਚੰਗਾ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਬਾਜ਼ ਦੀ ਅੱਖ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਹੇ। ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵੇਦੀ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਾਈ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਧਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੋਵਾਂ, ਬਰਾਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰ ਹੋਵਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਟ ਨਾ ਪਵੇ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਚਮਚ ਨਾ ਖੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਨਮੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਚਰਾਗਾਹ, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ। ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੋਵਾਂ, ਬਰਾਬਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੋਵਾਂ। ਤੂੰ ਆਸਨ ਹੈਂ, ਪਾਤਰ ਹੈਂ, ਮਰਣਹਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੀ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਗਨੀ ਧਰਤੀ ਦੀ, ਵਾਯੂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ, ਯਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ। ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਹ ਨਾ ਖੋ ਜਾਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਾ ਕੱਢੋ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਭਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਮਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਅਸੀਂ ਭੋਗੀਏ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਵਰੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂ ਹੈਂ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਮੇਰੀ ਸਾਹ ਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਸਾਹ, ਅਗਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ; ਤੂੰ ਯਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਕਰਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ; ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ; ਤੂੰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਯਮ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨੀਂਦ; ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਸਾਨੂੰ ਅਮਰਤਾ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਬੋਲੀ, ਸੁਣਨ, ਧਨ, ਸਾਹ, ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਭੇਦ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੰਤੁਲਿਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।