ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ?" ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੈਠਕ ਲਿਆਓ।" ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਇਕ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਬੈਠਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਗਰਮੀ ਤੇ ਬਸੰਤ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਦੋ ਪਤਝੜ ਤੇ ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਸੀ। ਬੈਠਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭ੍ਰਹਤ ਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਯਜ్ఞਾਯਜਨੀਆ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਰਿਚਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਧਾਗੇ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀਆਂ ਰਿਚਾਵਾਂ ਆੜੀ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਸ ਬੈਠਕ ਦੀ ਓੜਕ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਮੋਢੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਾਮਵੇਦ ਉਸ ਬੈਠਕ ਦਾ ਆਸਨ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਦਗੀਥ ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਉਸ ਬੈਠਕ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਮਨੋਰਥ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਵੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਨੇ ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਘਾਹ—all ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਘਾਹ—all ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸਤ, ਰਿਤ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ, ਰਿਤ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਰਿਚਾਵਾਂ, ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਗੀਤ, ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ—all ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਪਿਤਾ, ਦਾਦਾ, ਜਲ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ—all ਵਰਖਾ ਬਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਲ, ਸ਼ਰਧਾ, ਤੇ ਵਰਖਾ—all ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਧਾ, ਯਜ, ਸੰਸਾਰ, ਭੋਜਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ—all ਬਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨਯੋਗ ਵਸਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਭਾ, ਸਮਿਤੀ, ਸੈਨਾ, ਤੇ ਮਦਿਰਾ—all ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ, ਸਮਿਤੀ, ਸੈਨਾ ਤੇ ਮਦਿਰਾ—all ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਅ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਬ੍ਰਹਮਣ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਜੋਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਇੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਦ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛੇ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ, ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ। ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ, ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ।" ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?"—ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਖੇ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਪਾਣੀ!"—ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਖੇ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋਵੇ!"—ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਖੇ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ!"—ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਆਖੇ, "ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ!"—ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਦੀ ਕਥਾ ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।