ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਲਿਆ। ਇਹ ਤੱਤ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਅਤਿਆਗਤ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾṛ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਕੇ ਹਾਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾṛ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਭੈਣਾਂ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਅਤਿਆਗਤ ਵਿੱਚ, ਰੋ ਕੇ ਹਾਨੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾṛ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼, ਤੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾṛ ਉਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਔਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: “ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੌ ਪਤਝੜ ਜੀਵੇ।” ਇੰਦ੍ਰਾ, ਇੱਥੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਅਣਬਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ। ਜੋ ਵੀ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਧੀ ਵਿਹਾਅ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਬਿਸਤਰੇ ਜਾਂ ਅਸਣ 'ਤੇ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਕਸੂਰ ਜਾਂ ਦਾਗ, ਵਿਹਾਅ ਜਾਂ ਲੈ ਜਾਣ 'ਤੇ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੰਭਲਾ ਦੀ ਚਾਦਰ 'ਤੇ ਧੋ ਕੇ, ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਭਲਾ ਦੀ ਚਾਦਰ 'ਤੇ ਦਾਗ ਹਟਾ ਕੇ, ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਪਾਰ ਪਾ ਜਾਈਏ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਸੌ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਡਾ—ਉਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟੋ, ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁਧੀ ਹਟਾਓ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਲ ਹਟਾਓ। ਇਸ ਔਰਤ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਰੋਗ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਕਾਸ਼, ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀਆਂ, ਅੱਗ, ਯਮ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਇੰਝ ਜੋੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਰਹੋ। ਮੈਂ ਗੀਤ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਰਾਗ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਾਮ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਿਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰੀਏ। ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵੰਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਦਾਨੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣਨ; ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਹਾਨੀ ਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਜੀਓ। ਪਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਇਸ ਵਧੂ, ਇਸ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ, ਪੱਟਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ, ਗਏ ਹੋਏ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇ। ਉਠੋ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗੋ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜ ਲਈ ਜਾਗੇ ਰਹੋ; ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਵਜੋਂ ਘਰ ਜਾਓ; ਸਵਿਤਾṛ ਤੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੋਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੱਤ ਨਾਲ ਉਹ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਵਧਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੀ—ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਪਿੱਠ ਲਾਲ। ਕਾਲੇ ਨਾਲ ਉਹ ਅਪਰੀਤ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ; ਲਾਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਤ, ਰਥੰਤਰਾ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਤ, ਰਥੰਤਰਾ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਨਚਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਭਟ, ਗਿਆਨ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਦਿਨ, ਪੱਗ, ਰਾਤ, ਵਾਲ, ਦੋ ਹਰੇ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਮਲ, ਰਤਨ; ਪਿਛਲਾ ਤੇ ਅਗਲਾ ਦੋ ਦੌੜਦੇ, ਮਨ ਰਾਹ ਹੈ; ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਤੇ ਪਵਮਾਨਾ ਦੋ ਰਾਹ-ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਰਥਵਾਹਕ, ਲਗਾਮ ਚਾਬਕ; ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ—ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ; ਯਜਨਾ, ਯਜਕ, ਵਾਮਦੇਵ, ਯਜਨ, ਯਜਕ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾ, ਵਾਮਦੇਵ, ਯਜਨ, ਯਜਕ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ, ਨਚਨੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਭਟ, ਗਿਆਨ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਦਿਨ, ਪੱਗ, ਰਾਤ, ਵਾਲ, ਦੋ ਹਰੇ, ਦੋ ਪਹੀਏ, ਮਲ, ਰਤਨ; ਅਮਾਵਸ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੋ ਦੌੜਦੇ, ਮਨ ਰਾਹ ਹੈ; ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਤੇ ਪਵਮਾਨਾ ਦੋ ਰਾਹ-ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਰਥਵਾਹਕ, ਲਗਾਮ ਚਾਬਕ; ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ—ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ। ਵੈਰੂਪ, ਵੈਰਾਜ, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਵਰਨਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੂਪ, ਵੈਰਾਜ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵਰਨਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ, ਨਚਨੀ, ਹਾਸਾ, ਮਗਧਨ, ਗਿਆਨ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਦਿਨ ਦਾ ਮੁਕੁਟ, ਰਾਤ ਵਾਲ, ਦੋ ਹਰੇ, ਚਲਣ, ਦਾਗ, ਰਤਨ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੌੜਦੇ, ਮਨ ਰਾਹ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਤੇ ਪਵਮਾਨਾ ਰਾਹ-ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਰਥਵਾਹਕ, ਲਗਾਮ ਚਾਬਕ; ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ—ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ। ਸ਼ਯੈਤਾ, ਨੌਧਾਸਾ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਯੈਤਾ, ਨੌਧਾਸਾ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਬਿਜਲੀ ਨਚਨੀ, ਗਰਜ ਮਗਧਨ, ਗਿਆਨ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਦਿਨ ਦਾ ਮੁਕੁਟ, ਰਾਤ ਵਾਲ, ਦੋ ਹਰੇ, ਚਲਣ, ਦਾਗ, ਰਤਨ। ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੌੜਦੇ, ਮਨ ਰਾਹ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਤੇ ਪਵਮਾਨਾ ਰਾਹ-ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਹਵਾ ਰਥਵਾਹਕ, ਲਗਾਮ ਚਾਬਕ; ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ—ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਵ੍ਰਾਤਿਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਣ ਲਿਆਓ।” ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਣ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਅਸਣ ਦੇ, ਗਰਮੀ ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੋ ਲੱਤਾਂ, ਪਤਝੜ ਤੇ ਵਰਖਾ ਦੋ ਲੱਤਾਂ। ਬ੍ਰਿਹਤ ਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ; ਯਜਨਯਜਨਿਆ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ। ਰਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਹਮਣੇ ਧਾਗੇ, ਯਜੁਸ ਧਾਗੇ ਪਾਰ; ਵੇਦ ਢੱਕਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੱਦਾ। ਸਾਮ ਅਸਣ, ਉਦਗੀਥ ਆਧਾਰ। ਵ੍ਰਾਤਿਆ ਉਸ ਅਸਣ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਾ ਰਥਵਾਹਕ, ਇਰਾਦੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੇਵਕ ਬਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵੰਸ਼, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਵਿਰਾਤ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।