ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ।" ਉਹ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਤੇਜ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਪਾਣੀ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਸਵੇਰ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ। ਉਹ ਵਿਆਪਕ, ਵੱਡਾ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਗਾ, ਦਾਨੀ, ਇਕਜੁਟ, ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਾਵ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ।" ਦੁਬਾਰਾ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਤੇਜ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਆਦਿਤਯ ਰਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਯ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੋਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਸੋਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਪੀ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਯੂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਢਕਣਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਰਹਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਮਰਦ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੀ ਸਕਦਾ। ਸੂਰਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਿਸਤਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਨਜ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਕਵਰ ਬਣੀ। ਰੈਭਿਆ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਨੇ ਆਸਨ ਲਾਇਆ; ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅੱਗੇ ਗਿਆ। ਭਜਨ ਪੈਰ ਸੀ, ਕੁਰੀਰਾ ਛਤ ਸੀ, ਛੰਦ ਪਰਦੇ ਸੀ; ਸੂਰਿਆ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼, ਅੱਗੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਵਧੂ ਬਣਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਵਧੀਆ ਪੁਰਸ਼ ਬਣੇ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਈ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਕਵਰ ਸੀ; ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਬਲਦ ਪੈਟ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਦੋ ਗਾਯਾਂ, ਰਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਬਣ ਕੇ ਆਈਆਂ; ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਠਹਿਰਦਾ ਸੀ। ਤੇਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹੀਆ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਧੁਰਾ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਸੂਰਿਆ ਮਨ-ਦੇ-ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲ ਉੱਦਮ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਪੈਟ ਭੇਜੀ; ਮਘਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਯਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤਿੰਨ-ਪਹੀਏ ਰਥ ਨਾਲ ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਆਏ, ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ, ਜੋੜ ਕਿੱਥੇ ਲਾਇਆ? ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਿਆ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਪੂਸ਼ਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਦੋ ਪਹੀਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਇਕ ਪਹੀਆ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਅਰਯਮਨ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; "ਕੱਕੜੀ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਖੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਖੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁਆਚ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਖੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।" "ਭਾਗਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਵੇ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ; ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਬਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬੋਲ।" "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ繁 ਹੋਣ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੂਹ, ਫਿਰ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬੋਲ।" "ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡੋ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਨਾਲ।" "ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਮੌਸਮਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।" "ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦੇ ਹੋ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉ।" "ਅਣਬਣ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਟਾਓ, ਪਾਦਰੀਆਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਵੰਡੋ; ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਪਤੀ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਰੀਰ ਅਸੁਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦਾਗੀ; ਜਦ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ।" "ਆਸ, ਸਜ਼ਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਠੋਰ ਕਟਾਈ—ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਇਹ ਰੂਪ ਵੇਖੋ; ਪਾਦਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸੁੱਕਾ, ਕਰਵਾ, ਹੱਡੀ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਮੱਤ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ—ਇਹ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਰਸਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਦਰੀ ਹੀ ਦੂਲਹਨ ਲੈਣ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਇਹ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਦਰੀ ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਵਸਤ੍ਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਵਿਆਹ ਤੇ, ਭਾਗ, ਅਮਰਤਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਲਈ ਮਨੋਹਰ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਾਥੀ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਥਰਵ ਵੇਦ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਉਪਾਸਨਾ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਸੱਜੀਵ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਰਸਮਾਂ, ਚਮਕ, ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।