ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਚੰਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਦਿਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਰਾਤ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹੀ ਮਧ੍ਯ-ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਮਧ੍ਯ-ਆਕਾਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਹਵਾ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਿਗ-ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਰਿਗ-ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਉਸ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੂਹਤਾਜ ਵੀ ਉਹੀ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਗੜਗੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੈਤ ਲਈ—ਜੋ ਕੁਝ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ—ਮਘਵਨ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇਰੇ ਸੋ ਰੂਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬੰਧਨ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਲੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਂ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਂ। ਤੂੰ ਵੈਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦ੍ਰ ਹੈਂ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਯਸ਼, ਤੇਜ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ, ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਸਵੇਰ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਲੋਕ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜਾ, ਪੱਕਾ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਵਿਆਪਕ, ਉੱਤਮ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੰਸਾਰ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਆਤਮਾ, ਦਾਨੀ ਆਤਮਾ, ਇਕਜੁਟ ਆਤਮਾ, ਯਤਨਕਾਰੀ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਂ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਹਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ। ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਯਸ਼, ਤੇਜ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਦਿਤਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੋਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਜੜੀਆਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਸੋਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋਈ ਮਰਤੁਕ ਪੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਸੋਮਾ, ਪੀਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਯੂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਬਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰਖਿਆ, ਸੋਮਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਮਰਤੁਕ ਤੈਨੂੰ ਪੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸੁਰਿਆ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਛੌਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਅੱਖੀ ਮਲ੍ਹਮ ਸੀ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਢੱਕਣ ਬਣ ਗਏ। ਰੈਭਿਆ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਨੇ ਅਸਨ ਪਸਾਰਿਆ; ਸੁਰਿਆ ਦੀ ਸੁਭਾਗਾ ਚੋਲਾ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅੱਗੇ ਗਿਆ। ਸੁਰਿਆ ਲਈ ਭਜਨ ਪੈਰ ਸੀ, ਕੁਰੀਰਾ ਛਤ ਸੀ, ਛੰਦ ਪਰਦੇ ਸੀ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਸੀ, ਅਗਨੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਵਿਆਹੀ ਬਣਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਵਰ; ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਰਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧੁਰਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਢੱਕਣ ਸੀ; ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਰਥ ਦੇ ਜੂਏ ਹੋਏ ਜਦੋਂ ਸੁਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲ ਗਈ। ਦੋ ਗਾਂ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਵਜੋਂ ਆਈਆਂ; ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਪਹੀਏ ਬਣ ਗਏ, ਰਸਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।