ਇੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਦਾ ਹੰਸ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨ ਉਸਦੇ ਪਰ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੀਲਾ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਇਹ ਉਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖੀ ਤੇ ਲਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਦੋਸ਼ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਤਾ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਤੂੰ ਉੱਥੋ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ। ਹਰੇ-ਹਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਤੂੰ ਉੱਥੋ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਸੱਤ ਜਣੇ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਘੋੜਾ ਜਿਸਦੇ ਸੱਤ ਨਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਰਥ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੁਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਕਦੇ ਵੱਡੀਆਂ, ਨਾ ਟੁੱਟਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਤੂੰ ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰਜਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਾਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਿੱਧੀ ਲਕੀਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਵਿੱਚ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਤਿੰਨ ਉਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਨੀਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਹੀ ਸਵਰਗ—ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਤ੍ਰੈਜਨਮ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਉਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਅੱਗੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਹੋਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਰੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ? ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਉਹ ਜੋ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਾਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲਾਲ ਰੂਪ, ਇਹ ਬੰਧਨ ਹਟਾ। ਚਿੱਟਾ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਰੂਪ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਬੋਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ। ਉਹ ਸਹਾਰਨਹਾਰ, ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਹਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਯਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਯਮ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਦੱਸ ਵੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਕ-ਇਕ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜੋ ਗੱਛ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿੰਦਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੌ ਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਨੌ ਵਾਰ ਵਿਵਸਥਾਪਿਤ ਆਧਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪ੍ਰਤਾਪ, ਜਲ, ਅਸਮਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਨਾਜ, ਤੇ ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ, ਨਾ ਤੀਜਾ, ਨਾ ਚੌਥਾ, ਨਾ ਪੰਜਵਾਂ, ਨਾ ਛੇਵਾਂ, ਨਾ ਸੱਤਵਾਂ, ਨਾ ਅੱਠਵਾਂ, ਨਾ ਨੌਵਾਂ, ਨਾ ਦਸਵਾਂ—ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ, ਮਹਿਮਾ, ਜਲ, ਅਸਮਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਨਾਜ, ਤੇ ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਆਨੰਦ, ਸਵਰਗ, ਹੋਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਵੀ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਵੀ, ਅਥਾਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵੀ, ਦੈਤ ਵੀ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਤਾਕਤਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਇੱਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।