ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਦੇਵ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹੀਨੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਾਛਾ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਉਪਰ, ਕਿਰਣਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਭ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਰੋਸ਼ਨ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਤ ਹਰੀ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ। ਸਾਤ ਤੇਜ਼ ਮਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ harnessing ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਤਪਸਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਥਾਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਣਥੱਕ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਜਦ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉੱਗਦਾ, ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਹੇ ਚਮਕਦੇ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਯ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਿਤਯ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਮਧਯ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡ, ਚਾਨਣ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ। ਦੂਰ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ, ਤੇਜ਼, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜਸਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਧਯ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੀਖਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਢੱਕਦਾ, ਅਪਹੁੰਚ, ਉਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਛੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਉੱਗਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ ਵਿਚ ਵੱਧ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਜੋਬਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਗਿਆ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਅੱਖ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਧਯ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਖੜੇ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਾਵਿਤਰ, ਉੱਚਾ ਉੱਡਦਾ, ਲਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਚਾਨਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਨੇ ਲੱਭਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਛੀ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹਾਂ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ, ਅਸੀਂ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿਚ ਰਹੀਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹੰਸ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ; ਉਹ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ; ਲਾਲ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਲਾਲ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਢੋਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਲਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ; ਲਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਗਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ, ਅਣਥੱਕ, ਚਮਕਦਾ, ਦੋ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਜੋਬਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਹਾਨ, ਹਵਾ-ਵਾਹਕ, ਜਿੰਨੀ ਲੋਕਾਂ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਸਾਂਡ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਂਡ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਨਾ ਭਟਕਦੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਕੁਰਬਾਨੀ—ਉਹ ਸੁਣੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਮਧਯ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਕੁਰਬਾਨੀ—ਉਹ ਸੁਣੇ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗ ਚੁੱਕੀ, ਉਛਾਲ ਕੇ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਇਆ। ਤੇਜ਼ ਵਾਲੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਏ; ਕਿਰਣਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਵਗ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਛੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਉੱਡਦਾ ਸੂਰਜ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਵਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਤਾ, ਝਾੜ ਦੇ, ਦੂਰ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਘਟਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ। ਜੋ ਮਰਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ: ਜੋ ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਤਾ, ਝਾੜ ਦੇ, ਦੂਰ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਘਟਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਨਣ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।