ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਗਨੀ ਸੱਚ ਵਿਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਜਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਵਾ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਵੈਦਿਕ ਬੇਦੀਆਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਦੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵਰ੍ਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਉਥੇ ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਵੇ।" ਇਹ ਯਜਨਾ ਪਹਿਲੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਹਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੜ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਛਾਂ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁਰੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਸਤੇ ਤੋਂ, ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕਈਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮਾ; ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਧਾਗਾ ਵਾਂਗ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਹਰੇ, ਬਹੁਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵਹਿੰਦੇ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧਰਤੀ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾਪਦਾ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੌ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੱਤ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੱਤ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ; ਚਮਕਦਾ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਆਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖੀ; ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਭਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੋ ਸਮੁੰਦ੍ਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨ। ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਦੋ ਬੱਚੇ, ਵਾਪਸ-ਅੱਗੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਸਮੁੰਦ੍ਰ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਭ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹੀਨੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਪਿੱਛਲਾ ਦੋਵੇਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਰਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ। ਉੱਪਰ, ਕਿਰਣਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਭ ਲਈ ਉਠਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਗਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਣ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਨੇਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਜੂੜੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਸੱਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਅਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਥੱਕੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਜਦ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਭਰਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਚਮਕਦੇ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।