ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮੱਤ ਅਤੇ ਸੋਚ ਦੇਣ। ਉਹ ਮਾਲਖਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ। ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਆਯੁ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਵੀ ਸਵੀਤਾ ਸਾਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਗਨਿ ਆਪਣੀ ਤੀਬਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ-ਵਰੁਣ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਚਛੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ-ਜਿਹੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਲ-ਰੂਪ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰੋਹਿਣੀ, ਜੋ ਲਾਲੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਲਾਲੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ-ਜਿਹੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਅਮਰ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਲਾਲੇ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਲੇ ਵਾਲਾ, ਨੁਕਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲਾਲੇ ਵਾਲਾ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੀ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਘਿਉ ਵਾਲੀ, ਅਛੂਤੀ ਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾਪੋ। ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਪੀਣ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਵੱਡਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਹੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਫਿਰ ਅੱਗੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦੇ। ਅੱਗੀ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ। ਇੰਦਰ, ਅੱਗੀ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰੁਣ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ, ਉਹ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੇ ਸੁਰੀਆ ਦੇਵ, ਉਠੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਉਜਲਾ ਬੱਛੜਾ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ-ਬੱਛੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਰਾਜ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ। ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਲੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹੋ। ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਹਿਤਾ, ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ। ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਰੋਹਿਤਾ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ, ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਮੈਂ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਰਹਾਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵਾਂ। ਤੂੰ ਉਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਕੱਠ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੋਂ ਲੋਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਉਹੋ ਹੀ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬਾਲਦੇ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੱਛੜਾ ਜਣਿਆ, ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੀਂਹੀ ਰੰਗੀ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇਕ ਪੈਰੀ, ਦੋ ਪੈਰੀ, ਚਾਰ ਪੈਰੀ, ਅੱਠ ਪੈਰੀ, ਨੌਂ ਪੈਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰੀ ਲਕੀਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਅਮਰ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੇਰੀ ਵਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕਦਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਵੜੇ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਵੇਦੀ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਅੱਗੀ ਨੇ ਹਿਮ ਅਤੇ ਪਾਲਾ ਅਤੇ ਰੋਹਿਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਹਿਮ ਅਤੇ ਪਾਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੋਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਲਿਆ, ਜੋ ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਜੋਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਲਾ, ਹਿਮ ਤੇ ਯਜਨਾ ਜੰਮੀ। ਅੱਗੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਬਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਏਕਾਗ੍ਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਬਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਵਾ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਅੱਗੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਬਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਣਾਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਘਿਉ ਨਾਲ। ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ, ਵੇਦੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਲ ਦੇ ਘਿਉ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਬਣਾਇਆ; ਉੱਥੇ ਅੱਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੰਮੇ।” ਉਹ ਯਜਨਾ ਪਹਿਲੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜੰਮਿਆ; ਇਥੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਹਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਦਾ। ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁਰੀਆ ਦੇਵ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ, ਰੋਹਿਤਾ, ਅੱਗੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ, ਜੋਤ ਤੇ ਰਾਖੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।