ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੇ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਡਰ, ਸਾਰੇ ਮੌਤਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਸੌਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਵਜਰ ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਖੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਨੁੱਕਾ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਛ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਰੋਗ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਗ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਕ ਹੈ, ਓਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੀਰ, ਜੋ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਗਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ, ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਰਸਤ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਧੂ ਹਟਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ, ਜਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਠੋਰਤਾ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਰਾਈ, ਨਾਸ਼, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਖਾੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਵੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੁਕਸਾਨ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਰ ਵੀ ਲਿਜਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਵ, ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਸ ਨਚੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਖਾਂਦੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ-ਪਤਨੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੇ ਉੱਥੋਂ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ। ਇਸਦੀ ਹੱਤਿਆ ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੇਨੀਰਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਇਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਜੋੜ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਤਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਰੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੁਆਰਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਘਰੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਗਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਗਿੱਧ ਉਸਦੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾੜੇ ਮਾਸ ਨੂੰ ਵਾਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਉੱਤੇ, ਤੁਰੰਤ, ਭੇੜੀਏ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਂ ਉਹ। ਤੇ ਆਖਰ, ਕੱਟੋ, ਕੱਟੋ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ—ਇਹੀ ਆਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।