ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਚਾਦਰ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਜਲਾਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਇਹੀ ਧਰਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲੋਂ ਇਸ ਦੀ ‘ਬ੍ਰਹਮ ਗਾਂ’ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਸੱਚਾਈ, ਤਾਕਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਕੁਝ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਉਰਜਾ, ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਬੋਲੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮ, ਰਾਜਸੱਤਾ, ਰਾਜ, ਲੋਕ, ਪ੍ਰਭਾ, ਯਸ਼, ਤੇਜ ਅਤੇ ਧਨ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਆਕਾਰ, ਨਾਮ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸਾਹ, ਨਿਕਾਸ, ਵੇਖਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਧ, ਸੁਆਦ, ਭੋਜਨ, ਜੋ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ, ਹਕੀਕਤ, ਕਰਮ, ਦਾਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ। ਇਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਘਾਹ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਡਰ, ਹਰ ਮੌਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਜ਼ੁਲਮ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੌ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਾਲਾ ਦਾਗ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਲੋਂ ਭੜਕਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਤਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ ਕੰਬਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ, ਭਿਆਨਕ, ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਪੂੰਛ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਰੋਗ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਦਾਗ, ਜਦੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਥਾਨ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦਾ, ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਰ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਆਦੇਸ਼, ਵੱਜਣ ਤੇ। ਵਿਸ਼ੀਲਾ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣੀ, ਰੂਪ ਬਦਲਦੀ, ਪੋਤਰੇ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ, ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਾਧਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਠੋਰਤਾ, ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼, ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਖਾਰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਰਾਈ, ਨਾਸ਼ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਖਤਮ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਹਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਵਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੇ ਉੱਥੋਂ। ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨਿਰਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।