ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਗਊ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਗਊ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਗਊ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਤੇ ਗਊ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਊ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਦੁਰਦਾਤਾ ਜਾਂ ਬੇਦਖਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ।” ਜੇ ਕੋਈ ਗਊ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਿਸਪਤਿ ਆਪ ਉਸ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਗਊ ਦੀ ਤਾਪ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਦੂਜੀਆਂ ਗਊਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਗਊ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਸ਼ ਵੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਊ ਲਈ, ਉਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਊਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਪਜਾਈਆਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਉਂਜਣ ਬਣਾਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਊ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਭੋਗਣਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?” ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭੋਗਣਯੋਗ ਗਊ ਹੈ।” ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਗਊ ਦਾ ਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਨਾ ਖਾਏ?