ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਇਹੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗਾਂ ਅਣਪਛਾਤੀ, ਅਣਜਾਣ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਹ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਥਣ ਜਾਂ ਚੁਚੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਦੇਣੀ ਵੀ ਚਾਹੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ 'ਹੇੜਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ 'ਹੇੜਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੌਤਧਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲੋਂ ਸੌ ਗਾਂ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਹੈ।" ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਗਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਉਚਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਗਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕੁਲ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਣ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਆਗ, ਸੋਮ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ, ਜੋ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਏ, ਤਦ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਖਾ। ਜਦ ਮਾਲਕ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਵੱਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ। ਗਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਘਿਉ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੀ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂੜੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮੰਗਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਲੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ।" ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਆਪ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੀ ਤਾਪਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਅਸਲ ਗਾਂ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮਾਲਕ ਦੇ ਲਈ, ਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਸ਼ ਕੱਢ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਾਂ ਲਈ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਲੇਪ ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਗਾਂ ਭੋਗਣਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗਣਯੋਗ ਹੈ।" ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਦੱਸ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਹੜੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਖਾਵੇ? ਲੇਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਦੀ ਗਾਂ—ਇਹ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਦੱਸ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਲੇਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹਕ ਦੀ ਗਾਂ—ਇਹ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਖਾਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਹਨ: ਲੇਪ ਵਾਲੀ, ਰਥਵਾਹਕ ਦੀ ਅਤੇ ਆਮ ਗਾਂ; ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੋ ਕਿ "ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹਵਨ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ," ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਗਾਂ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤੋੜ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਮੰਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ। ਜਿਹੜੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਜਾਲ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਚਰਵਾਹੇ ਦੀ ਗਾਂ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਉਸਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿਓ,"—ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲੈਂ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਗਾਂ, ਚਾਹੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਪਕਾਏ ਜਾਂ ਆਪ ਖਾਵੇ, ਉਹ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਕੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹੈ।