ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਾਮ 'ਵਿਕਲਿੰਦੁ' ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੰਧ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀ, ਉਹ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਚਲੋ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਈਏ," ਪਰ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਛੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੇੜੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉੱਲੀ ਉਸ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਵਾਲ ਖਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਆ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲਦ (ਗੋਮਯ) ਨੂੰ ਦਾਸੀ ਚੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵਿਅੰਗ (ਵਿਕਲਾਂਗ) ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੈ।" ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੁਛਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵੀ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਣਪਛਾਤੀ ਰਹੇ, ਅਣਜਾਣ ਰੋਗ ਝਲਦੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਵੇਗੀ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਥਣ ਜਾਂ ਚੁਚੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਣਾ ਚਾਹੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਸਭ ਨੂੰ 'ਹੇਡਾ' ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਹੀਂ। 'ਹੇਡਾ' ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਤਭੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਸੌ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹੈ।" ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾਇਆ। ਗਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕੰਤੀ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪਸ਼ੂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਛਾ ਲਈ, ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ; ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਕਈ ਰਸਤੇ ਘੁੰਮਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਧਨ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਉਹ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮਾਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣ ਦੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਮੰਗਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ। ਗਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਲੈ ਕੇ ਅਗਨੀ ਲਈ ਚਮਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਪਕਾਇਆ ਕੇਕ, ਗਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਖੜੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਗਾਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਸੋਚਦੀ ਹੈ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ।" ਜੋ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਜਾਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਪ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਗਾਂ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਗਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਗਿਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਉੱਤਮ ਓਇੰਟਮੈਂਟ (ਲੇਪ) ਬਣਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭੋਗਣਯੋਗ ਗਾਂ ਹੈ।" "ਕਿੰਨੀ ਗਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ, ਕਿਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਖਾਏ?" "ਉੱਤਮ ਲੇਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਥਵਾਨ ਦੀ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਜੇ ਉਹ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।