ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਕਾਲੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਤੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਤਿਰਛੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ ਅਤੇ ਤੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵਰੁਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸੋਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਆਪੋ-ਆਪ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ। ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਕਾਲੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਔਖਧੀਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ। ਉੱਤੇ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਗਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਫਲ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਹਥੌੜੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੂੰਛ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਨੀ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਰਖਵਾਲਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ "ਵਿਕਲਿੰਦੁ" ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਛੇਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਵਾਂ," ਪਰ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਛੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੇੜੀਆ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਲੂ ਰਖਵਾਲੇ ਦੇ ਵਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਂ-ਰਹਿਤ ਰੋਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਸੀ ਉਸ ਦੇ ਗੋਬਰ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਜੰਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੈ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਗਾਂ ਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰੋਕ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਣਪਛਾਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੇ, ਅਣਜਾਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੈ ਕੇ; ਹੇ ਨਾਰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣ, ਫਿਰ ਉਹ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵਾ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਥਣ ਜਾਂ ਚੁਚੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਪਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਮੰਗੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ "ਹੇੜਾ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ "ਹੇੜਾ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਤਭੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹਿੱਸਾ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਸੌ ਗਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਗਿਆਨੀ ਦੀ ਹੈ।" ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਗਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਮੰਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਚਾ ਕੀਤਾ। ਗਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੇਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪਸ਼ੂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਣ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਛਾ ਲਈ, ਅਗਨੀ, ਸੋਮ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ; ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਅਤੇ ਸਮਪੱਤੀ ਦੇਵਤੇ, ਪੁਕਾਰ ਕੇ, ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਮਾਲਕ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਗਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਮਚਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅੱਗਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲ, ਸੰਤਾਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।