ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂੰਜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਘੀ ਚੜਕਾਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਵਿਚ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਧਰੋਹਰ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੂਏ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਗਵਾ ਬੈਠੀਏ। ਉਹ ਖੁਦ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਇਆ ਲਈ ਜਨਮੀ ਹੈ। ਨਵਾਂ, ਤਰੁਣ ਸੰਸਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਥੋਪਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਭਾਂਡਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧੂਰਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਰਸੋਈਏ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਆਪਣੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣਾਈਏ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਗਾਂ, ਜੋ ਰੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਅੱਗਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੋਨਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਪਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਜਲਾਏ ਹਨ। ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ; ਇਹ ਪੋਸ਼ਾਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਧਾਗੇ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰੇ। ਤੂੰ ਮੀਂਹ ਸਹਿਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੜ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ—ਧੂੰਆਂ—ਉਤਸ਼ਰਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਿਤ, ਚੰਗੀ ਬੈਠਕ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ। ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਲਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅੱਗਨਿ ਦੇਵ, ਕਾਲੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਆਦਿਤਿਆ, ਅਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕਪਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਇੰਦਰ, ਤਿਰਛੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕਪਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵਰੁਣ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਅਨਾਜ ਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕਪਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸੋਮਾ, ਸਵੈ-ਜਨਮੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕਪਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕਾਲੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕਪਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਚਿੱਟੇ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕਪਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਅੱਗੇ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹੇ, "ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਹਥੌੜੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੂੰਛ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ-ਰੰਗੀ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਜੜ ਤੋਂ ਰਖਿਆਕਾਰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਜੜ ਤੋਂ, "ਵਿਕਲਿੰਦੁ" ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੂੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਛੇਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਦਿਆਂ," ਪਰ ਛੋਟਾ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਉਸਦੇ ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਛੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੇੜੀਆ ਉਸਦੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਲੂ ਉਸਦੇ ਰਖਿਆਕਾਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਂ-ਰਹਿਤ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਲੈਣੀ ਦਾਸੀ ਚੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆਕਾਰ ਹੈ।" ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹੀ ਉਸਦੀ ਰੋਕ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਣਪਛਾਤੀ, ਅਣਜਾਣ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੇ; ਹੇ ਨਾਰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣ, ਫਿਰ ਉਹ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਥਣ ਜਾਂ ਚੁਚੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੋਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਸਭ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ "ਹੇੜਾ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ "ਹੇੜਾ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੌਤਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਸੌ ਗਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਹੈ।" ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਲਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮੀ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਚਕਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣੀ ਰਹੀ।