ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛਣਨੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਜਗਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜੀਵੰਤ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਪਾਣੀ, ਜਦੋਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜੱਲਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਨਾਪੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਮਰ ਹਨ। ਦੁਇ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ। ਇਹ ਗਿਣੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਨਾਪੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਚਮਕਦੇ, ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਝਾਗ ਅਤੇ ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਉਛਾਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨਾਜਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਓ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਾਪੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਹਨ, ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਕੁਹਾੜਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਵੋ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕੱਟੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਸੋਮੇ ਨੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ। ਨਵਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਓ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਭੋਜਨ ਖਾਣ। ਹੇ ਵਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਨਾਪੇ ਹੋਏ ਇਸ ਵਿਛਾਏ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠੋ। ਟਵਸ਼ਟਰ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣੇ ਅਕਾਰ ਨਾਲ ਆਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖੀਏ। ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ। ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੈ ਜਾਣ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵਿਚ ਸਮਰਥਨ ਦਿਓ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਓ; ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨ ਹਿਲਾਉਣ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਜੋੜਾ ਅਤੇ ਜੀਵਤ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਹੇ ਚਮਚ ਤੇ ਕੜਛੀ, ਇਕ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਉਚਾ ਚੁੱਕੋ। ਭਾਂਡਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਛਾਓ, ਇਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਚੌੜਾ ਕਰੋ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ; ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਣ। ਸੋਣਹਰੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਮੱਝ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਛਾਵਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ ਵਿਛਾ ਦੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਫੈਲ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਭੋਜਨ ਪਕਾਏ, ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ—ਸਭ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵੱਲ ਬੁਲਾਓ; ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ—ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਾਖਵੇਂ ਇਸ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪੂੰਜੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ। ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਗੱਠੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਸਾਚ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਦ-ਘਿਉ ਮਿਲੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ੁੱਧ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਹਾਨੀ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਅਸਮਾਨੀ ਭਾਗ ਭੋਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਚੀ ਗੱਠੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਜਗਤ ਤੋਂ ਸਰਵੋਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਘਿਉ ਪਾਓ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ; ਇਹ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਸੱਚ ਅਤੇ ਤਪ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪੂੰਜੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਜੂਏ ਵਿਚ, ਨਾ ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਗੁਆਚੇ, ਨਾ ਕਦੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਤਿਆਗੀਏ। ਮੈਂ ਪਕਾਇਆ, ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਦਇਆ ਲਈ ਜਨਮੀ ਹੈ। ਨਵਾਂ ਜਗਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਮਰਥਨ ਦਿਓ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਘਾਟ; ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਾਪ ਨਹੀਂ। ਰੱਖਿਆ ਭਾਂਡਾ ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ, ਪਕਾਇਆ ਵਾਪਸ ਰਸੋਈਏ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣਾਈਏ; ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਗਾਂ, ਰੱਸੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅੱਗਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ। ਜਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੋਨਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਉਹ ਪਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਸੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਰਾਜਸੀਤਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕੋ; ਇਹ ਪਹਿਰਾਵਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹੋ—ਇੱਕੋ ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਵਰਖਾ ਸਹਿਣ ਕਰੋ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਧੂੰਆਂ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਦੇ ਹੋਏ, ਘਿਉ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇਸ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਅਸਮਾਨ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਫੇਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਲੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿਰਛੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਸੋਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਵੈ-ਜਨਮੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਅਡੋਲ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਲੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਉਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟੇ ਰਾਖਵੇਂ, ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਹਿਫਾਜਤ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਬੁਢਾਪੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ, ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਉਹ ਕਹੇ, "ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸਦਾ ਭੋਗ ਕਰੇ। ਗਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਗਾਂ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਾਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਹਥੌੜੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੂੰਛ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਵਸਤੂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਰਾਖਵੇਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।