ਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਵੇਦੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ। ਤਿੰਤੀਹ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਬਿਪਤਾ, ਨਾਸ ਜਾਂ ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਸੰਦ, ਜੋ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੀਂ; ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਵਿਖੇਰ। ਤੂੰ ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘਿਉਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਜਾ, ਤੇ ਜੁਣੀ ਹੋਈ ਸੋਪਟੀ ਚੁੱਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚੋਲੇ ਨੂੰ ਅੰਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਪ ਲਿਆ—ਇਹ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਸੋਪਟੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ; ਪੱਥਰ ਇਸ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕੱਪੜਾ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਵਿਖੁੰਝੇ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਚੁੱਲ੍ਹਾ, ਹੇ ਹੰਡੀ, ਹੇ ਵੇਦੀ—ਤੂੰ ਕੰਬ ਨਾ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਸੰਦਾਂ ਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ। ਅੱਗ, ਜੋ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤ ਦੱਖਣ ਤੋਂ, ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ; ਸੋਮਾ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਵੇ। ਫਿਲਟਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ—ਜੋ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਗਏ ਹਨ—ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ। ਉਹ ਵਡੇ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹਨ। ਉਹ ਜਲ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਣੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਾ-ਗਿਣੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਹ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਗਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਫੇਂਕਦੇ ਹਨ ਫੇਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੂੰਦਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਦુલਹਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਜੋ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਅੰਨ, ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ। ਕੁਹਾੜੀ ਦੇ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਆਓ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਕੱਟੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੋਮਾ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਟਹਿਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ। ਨਵੀਂ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਘਾਸ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਵਿਛਾ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ, ਮੌਸਮਾਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਖਾਣ। ਹੇ ਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗੀ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਟਵਸ਼ਟਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੇ ਆ; ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਵਣ। ਉੱਤੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ, ਪਕੜ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਜੋੜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਹੇ ਕਰਛੀ ਤੇ ਚਮਚ, ਇਕ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕੋ। ਪਾਤ੍ਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਛਾ, ਅੱਗੇ ਚੌੜਾ ਕਰ, ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਲਿਪ; ਇਹ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੱਦਣ। ਬਿਸਤਰਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਛਾ ਦੇਵੇ, ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚੌੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂ-ਪੰਖੀ ਭੈਂਸ ਆਰਾਮ ਕਰੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਨੀ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤ੍ਰ ਵੱਲ ਬੁਲਾਓ; ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਨਾਭੀਆਂ—ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਇਸ ਜਮ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕਣ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ। ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ, ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਗੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਅੱਗੀ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਸਾਚ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਆਦਿਤਿਆ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਦ-ਘਿਉਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਣਚੋਟਿਆ, ਇਹ ਸੁਗਮ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗੱਠਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਸਰਵੋਚ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਫ ਘਿਉਂ ਪਾਓ, ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਮਲੋ; ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਸਚਾਈ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਇਹ ਖਜਾਨਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਜਮ੍ਹਾਂ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਰਤੱਬ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਦਇਆ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਸੰਸਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੋ, ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪਾਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮੁੜ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਬਣਾਈਏ; ਜੋ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਗਾਂ, ਰੱਸੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਇਸ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅੱਗਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ। ਜਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੋਨਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਕ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ, ਨਾ-ਸੜੀ ਹੋਈ। ਰਾਜਪਦ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਿਨ; ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਲਾਭ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ—ਇੱਕੋ ਧਾਗੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਿਵਾਸ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਮੀਂਹ ਸਹਿਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਧੂੰਆਂ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ। ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਘਿਉਂ ਵਾਲੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ; ਚੰਗੀ ਬੈਠਕ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਜਾ। ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਲਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।