ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨੀ ਹੈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਧਾਪੇ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧੋ, ਜੋ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ; ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਲੋਕ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਵਲੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜੋ, ਉਥੇ ਜਾਓ ਤੇ ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉ। ਉਥੇ ਯਮ, ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੋ; ਉਥੇ, ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪਕਿਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇਕ ਹੋ ਜਾਓ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਵੰਸ਼ ਵਾਧੂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ। ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਹੋਈਏ। ਇਹ ਵਿਰਾਜ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਰਹੇ; ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦੈਵੀ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਪਕਿਆ ਭੋਜਨ ਇਉਂ ਹੀ ਬਚਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਆਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਇਕਤਾ ਕਰ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿਣ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਯਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਉਸਦੀ ਤਾਪਤਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਛੇਦ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੱਭਦੀ ਫਿਰਦੀ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨਮੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਂਦੀ ਜਾਂ ਝਾੜੂ-ਮੁੱਟੀ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਧਾਰ ਵਾਲੀ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ; ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ। ਵਨ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆ ਗਏ ਹਨ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਸੱਤ ਵੇਦੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ; ਤੈਂਤੀ-ਤੀਨ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲਣ। ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲਿਜਾ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਇਕਠੇ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਇਥੇ ਸੁਖ ਲਈ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਨਾਸ ਜਾਂ ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ। ਹੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਾਜ, ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਵਿਖੇਰ। ਤੂੰ ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪਿੱਠ ਘੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ, ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਸੂਰੀ ਲੈ, ਭੂਸੀ ਨੂੰ ਅੰਨੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਪ ਲਿਆ: ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੂਰੀ ਵਿਚ ਵਧਦੀਆਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਅਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਪੱਥਰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਉਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕਪੜਾ ਧੋਂਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਉਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਚੁੱਲਾ, ਭਾਂਡਾ, ਵੇਦੀ—ਕੰਪ ਨਾ; ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਾਜ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ। ਅੱਗ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ, ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ; ਸੋਮ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਾਏ। ਛਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਵਹਿਣ; ਬਦਲ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵੰਤ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਉਡੇਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ—ਮੈਂ ਅੱਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀਆਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੀਆਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲਣ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਾਪੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹਨ। ਉਹ ਜਲ, ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਾਈਆਂ, ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ। ਗਿਣੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਸਾਹ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਅਣਗਿਣਤ, ਸੁਨਹਰੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਹ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤਪ ਕੇ ਫੇਂਨ ਤੇ ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਉਛਾਲਦੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਹੜੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕੋ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਲਗਣ ਦਿਓ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ, ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਕੁਹਾੜੀ ਹਵਾਲੇ ਕਰੋ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ ਬਿਨਾਂ ਕੱਟੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੋਮ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ। ਨਵੀਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਓ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ। ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਆਉਣ, ਮੌਸਮਾਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਖਾਣ। ਹੇ ਵਨ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਛਾਈ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਅੱਗੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠੋ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਾਂਗ, ਸੋਹਣਾ ਅਕਾਰ ਧਾਰ, ਇਥੇ ਆਓ; ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਖੀ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ। ਉੱਤੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲਣ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦਿਓ; ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨ ਹਿਲਾਉਣ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਜੋੜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ। ਚਮਚ ਤੇ ਕਰਛੀ, ਇਕ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨੂੰ ਚੁੱਕੋ। ਭਾਂਡਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਛਾਓ, ਅੱਗੇ ਚੌੜਾ ਕਰੋ, ਉਸਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਮਲੋ; ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਲ ਬੁਲਾਉਣ। ਜੋ ਵਿਛਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਛਾਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਅਦਵਿਤੀਯ ਵਧੇ; ਉੱਤੇ ਭੈਂਸ, ਵੱਡੇ ਪਰ ਵਾਲਾ, ਆਰਾਮ ਕਰੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਭਾਵੇਂ ਪਤਨੀ ਪਕਾਏ ਜਾਂ ਪਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਕੇ ਉਹ ਛੱਡੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਇਕਠੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਓ; ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੀ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਨਾਭੀਆਂ—ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਖੀ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਖੀ ਇਸ ਜਮ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਰੱਖਿਆ, ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਗੱਠੜੀਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਅੱਗੀ, ਭੂਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਤ, ਇਥੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਮਿੱਠਾ, ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਿਨਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਇਹ ਅਸਮਾਨੀ, ਸੋਹਣੀ ਭਾਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਕਿਰਿਆ, ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ, ਹਰੇਕ ਪਦਾਰਥ, ਪਰਸਪਰ ਮਿਲਦੇ-ਜੁੜਦੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇਕਤਾ ਤੇ ਆਸਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।