ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਇਮਗੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਤ ਰਹਿ ਕੇ ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਵਿਆਹੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਣ, ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਬਿਨਾ ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਤਰ-ਹਿੱਸਾ ਘਟਣ ਨਾ ਦੇਂਦਾ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਹੈ—ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਵੇ, ਨਾ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਉਹ ਉਸ ਆਤਮਿਕ ਅੱਗ ਨੂੰ। ਘਰ ਦੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਆਰੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਨੂੰ ਨਾ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਦੋਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਨੂੰ ਨਾ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਯਜਨਾ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਖੇਤ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ-ਭੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਘਰ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਅਸੁੱਧੀ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ। ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਲਦ ਵਰਗੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਮੁੜ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਅੰਦਰ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਪਿੱਛੇ ਆਈ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਬਾਘ ਬਣਾਕੇ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰ; ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਤ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ; ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਦੇਵੇ। ਅੱਗੀ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਝੱਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਇੰਦਰ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਉਸ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲੇ। ਇਸ ਬਲਦ, ਇਸ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਫੜੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਨੌਕਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ—ਛੇ ਚੌੜੀਆਂ ਪਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘਰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਪੂਲ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਪਲੰਗ ਨੂੰ ਢੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਗੰਧੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋਤ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗੀ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਸ-ਭੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਭਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਰਕੰਡੇ ਹੰਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਹੀਣ, ਧਨ ਦੇ ਲਾਲਚੀ, ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਭੇੜ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸੀਸਾ ਮਾਸ-ਭੱਖੀ ਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ—ਅਜਵਾਈ ਦੀ ਦਾਲ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਰਕੰਡਿਆਂ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਛਿਲਕ, ਲੱਕੜੀ ਅਤੇ ਸਰਕੰਡੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਯੋਜਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਰਸਤਾ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਿਲੇ ਸੀ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਜੀਵਨ-ਕਾਲ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਪੱਕਣ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲੋ। ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੀਜ ਉਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਕੱਠੇ ਆਓ, ਇਸ ਜੀਵਤ ਨੂੰ ਘੇਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਵੰਡੋ ਜੋ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ—ਉਹ ਭੋਜਨ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਧੁਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ। ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧੋ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੱਕਦਾ ਤੇ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੁੜੋ, ਘੁੰਮੋ, ਇਸ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾਓ। ਉਥੇ, ਯਮ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ, ਨੇਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੋ; ਉਥੇ, ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਭੋਜਨ ਪੱਕਣ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਓ। ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਸੰਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ; ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਸਾਡੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣੇ। ਪੰਕਤੀ ਛੰਦ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ। ਇਹ ਵਿਰਾਜ਼ ਸਥਿਰ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਰਹੇ; ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦਿਵਯ ਅਦਿਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੁਣਨ ਵਾਲੀ, ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਲਾ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵੱਜੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਯਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਤੇ ਸੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਛੇਦ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਜਾਂ ਕੋਈ ਨੌਕਰਾਣੀ, ਗਿੱਲੀਆਂ ਹਥੀਂ, ਛੂਹ ਜਾਂ ਮਸਾਲਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਚੌੜੀ ਬੁਨਿਆਦ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਛਾਣਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾ ਆਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ, ਆਸਰਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਰਸਮ, ਅਰਦਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ, ਲੰਮਾ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।