ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੁਕੰਮਲ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮਸਤਕ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਵੀਰ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਊਂਦੇ ਮਨੁੱਖ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨੱਚਣ ਤੇ ਹੱਸਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜੀਊਂਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਰੱਖੀ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਸ ਪਾਰ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਹ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਤੱਕ ਜੀਣ, ਅਨੇਕ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਰੱਖਣ। ਉਹ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਡਿੱਗ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਔਲਾਦ ਤੇ ਸੁਮੇਲ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਦਿਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀਤ ਕਰ। ਇੱਕ ਪੱਥਰੀਲੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ। ਇੱਥੇ, ਮੰਦਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਬਿਨਾ ਰੋਗ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇਨਾਮਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਉੱਠੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ; ਇਹ ਪੱਥਰੀਲੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਮੰਗਲਮਈਆਂ ਨਾਲ, ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਜੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਈਏ। ਉੱਤਰੀ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇਠਲੇ ਰਾਹ ਛੱਡ ਕੇ—ਸੱਤ ਸੱਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇੱਕਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਉਂਨ ਨਾਲ ਛੂਹਣ; ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਬਿਨਾ ਰੋਗ ਦੇ, ਧਨ-ਸੰਪਤਿ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਰਪਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਤਰ ਭਾਗ ਘਟਣ ਨਾ ਦੇਂਦਾ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਨਾਸ਼ਵੰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ; ਨਾ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ। ਘਰ ਦੀ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ—ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਓ। ਦੋਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਗਨੀ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਤੋਂ ਹਟਾਈ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਜਿੱਤਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਰਨਹਾਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਖੇਤ ਦੀ ਉਪਜ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਲਾਲਚੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਸਕੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਮਲਿਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਲਦ-ਸਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਦੀਆਂ ਨਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮਾਸ-ਭੋਜੀ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ। ਇਹ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਹੈ; ਦੋ ਬਾਘ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਬਾਹਰ; ਅਗਨੀ, ਘਰ ਦੀ ਅਗਨੀ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੀਊਂਦੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲੈ ਜਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ; ਘਰ ਦੀ ਅਗਨੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਦੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ-ਅਗਨੀ ਫੜੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾਏ; ਇਸ ਨਾਲ, ਡਿੱਗਦੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਇਸ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਬਲਦ, ਇਹ ਬੇੜੀ ਫੜੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਏ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਨੌਕਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ—ਛੇ ਚੌੜੇ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘਰ ਲੈ ਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ, ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ; ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਮੱਤ੍ਰਾ ਬਿਸਤਰਾ ਉਠਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਬਣ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ, ਪਰ ਸਦਾ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਗਨੀ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਮਾਸ-ਭੋਜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹੰਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ, ਧਨ ਦੇ ਭੁੱਖੇ, ਜੋ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਭੇੜ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸੀਸਾ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਦਾ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਮਸ਼ ਦਾਲ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ—ਉਹ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾ। ਨਲੀਆਂ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਛਿਲਕ, ਲੱਕੜੀ ਤੇ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਅਗਨੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜਗਾਈ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਹੋਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ—ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ, ਓਹੋ ਹੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਭੋਗੋ। ਤੁਾਡੀ ਨਜ਼ਰ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਉਰਜਾ ਓਨੀ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ, ਭੋਜਨ ਪਕਣ ‘ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹੋ ਹੀ ਆਹਵਾਨ ਕਰੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੀਜ ਉੱਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਵੋ, ਇਸ ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਘੇਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਵੰਡੋ, ਜੋ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾਵਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤੇ ਸਮੂਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਛੋੜੇ, ਯਤਨ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ-ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੁੱਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤੇ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।