ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਰਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ, ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਅੱਗ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਉਜਲੇ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਗਾਇਆ। ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉਚਾਈਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਧਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਯੋਗ-ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ। ਚਮਕਦਾਰ, ਉਜਲੇ, ਨਾਸਕ, ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣੀ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਬੀਰਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਮਾਂਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਸੱਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੇਖ ਸਕੀਏ। ਅੱਗ, ਲੀਡ ਵਿੱਚ, ਰੀਡ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕੱਟੀ ਨਾ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ—ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹੋ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਅਸੁਧਤਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਪੱਗ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਅਣਅੰਕ ਅੰਦਰੋਂ ਨਦੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਮੌਤ, ਤੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਚੁਣ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਬੀਰ ਹੋਣ। ਜੀਵਤ ਲੋਕ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਏ ਹਨ; ਅੱਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੱਤਿ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਨਾਚ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਜੀਵਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੱਦਬੰਦੀ ਰੱਖੀ; ਦੂਜੇ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਪਾਰ ਨਾ ਲੰਘਣ। ਉਹ ਸੌ ਸਤੰਬਰ ਜੀਵਣ, ਬਹੁਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਰੱਖ ਕੇ ਜੀਵਣ। ਉਠੋ, ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਓ; ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਹੋ। ਨਿਰਮਾਤਾ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਨਿਰਮਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖ। ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਹੈ—ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਦੋਸਤੋ। ਇੱਥੇ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਉਠੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਦੋਸਤੋ; ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਅਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਸਾਰਵਭੌਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉਜਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ। ਮਾੜੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੇਠਲੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ—ਸੱਤ-ਸੱਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਉਕਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਣ; ਬਿਨਾ ਅੰਸੂ, ਬਿਨਾ ਰੋਗ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ। ਭੇਟ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਅਨਸੁਣੀ ਹਿੱਸਾ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅੱਗ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ—ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ। ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਂਸ-ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ—ਪੁਰਖਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਓ। ਦੋਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੇ ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ ਨਾ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਖੇਤ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਜਿੱਤਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ ਨਾ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਖੇਤ ਦੀ ਫਸਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ, ਉਹ ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਲਾਲਚੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਂਸ-ਖਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਣ, ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁਧਤਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਗਈਆਂ; ਬਲਦ-ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੁਬਾਰਾ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ, ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ, ਮਾਂਸ-ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ; ਭੇਟ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ। ਇਹ ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮਾਂਸ-ਖਾਣਾ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ; ਦੋ ਟਾਈਗਰ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਘੇਰਬੰਦੀ ਅੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਦਬੰਦੀ ਬਾਹਰ; ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ। ਅੱਗ, ਜੀਵਤਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੈ ਜਾ, ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ 'ਤੇ ਭੇਜ; ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਦੇ। ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਇੰਦ੍ਰ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਢਾਹੋ ਜੋ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖੇ। ਇਹ ਬਲਦ, ਇਹ ਬੇੜਾ ਫੜੋ; ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ—ਛੇ ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘੀਏ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ, ਬੀਰ—ਸਿਹਤਮੰਦ, ਖੁਸ਼ਦਿਲ ਵਿਛੌਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੂਏ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋ ਜਾਓ।