ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਿਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜੰਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਦਾਤਰੀ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਅਨੇਕ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸਾਂਭਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਡੋਲਦੀ ਨਾਹ ਹਿਲਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਦਿਵੇ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਈ ਸੱਪ, ਬਿਛੂ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ, ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੀਆਂ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਰੇਂਗਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਲੁਕਵੀਂ ਜੀਵ—ਓ ਧਰਤੀ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਹੋਏ ਰਸਤੇ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਰਸਤਾ ਵੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਮਾੜੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਲੂ, ਦੈਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਜੀਵ, ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਚਰਸੂ, ਕਿਮੀਦੀਨ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ—ਇਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹੰਸ, ਗਿੱਧ, ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਉਤਰਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਲਾ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਗਲਮਈ ਰਹਾਇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ। ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਮੰਡਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਜਲ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹਾਂ, ਉੱਚਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਿੱਤੂ, ਸਭ ਤੇ ਵਿਰਾਜਮਾਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰੀ ਗਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਚਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿੰਡ, ਜੰਗਲ, ਸਭਾ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਇਕੱਠ—ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਹ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਨੋਹਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ। ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਜਿੱਤੂ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਗੰਧਿਤ, ਸੁਖਦਾਇਕ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੋਲੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ, ਜਿਹੜਾ ਅੰਦਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਜੋ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪਾਤਰੀ, ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਪਰ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਅਦਿਤੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਤੇਰੀ ਗੋਦ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਿਮਾਰੀ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਹਵਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ; ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਧੂਤਾ ਦੇ। "ਵਧ, ਕੰਡਾ, ਵਧ; ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੀਸਾ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਲੈ ਲੈ। ਉਹ ਰੋਗ ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਇਸਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾ।" ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਮੰਦ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਮੌਤ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਏ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਗਨੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਬਾਘ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਇਸ ਪਸ਼ੂ-ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਮਸੂਰ ਤੇ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਲ ਜਾਵੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਿਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਮੁੜ ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਾਤਾ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੁੜ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਣ। ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਜਗਾਏ। ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਯਮ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵਲ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵ, ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣਦਾ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਸਲਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੂਰ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਮੁੜ ਨਾ ਆਵੇ। ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਜਲਾਈ ਅੱਗ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵ ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਚਾਈਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਾਨੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਯੋਗ੍ਯ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜਸਵੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮੌਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਨਾਇਕਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ—ਤੈਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪ ਕੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਲ ਚੜ੍ਹ। ਜਲਾਈ ਹੋਈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਜਾ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਮਕ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵੇਖ ਸਕੀਏ। ਸੀਸੇ, ਕੰਡੇ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਅਤੇ ਅਣਕਟੇ ਟਾਹਣੇ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।