ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਗੁਆਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਸਦਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ। ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਗ ਜਾਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੁੱਤਾਂ—ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਠੰਢ ਅਤੇ ਬਸੰਤ—ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਲ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ—ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ—ਮਹਾਨ, ਵਜਰਤਾਰੀ—ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਖੰਭਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨ-ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭਜਨ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਭਾਗਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਨਾਚਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਲੜਾਈ, ਚੀਕਾਂ, ਡੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼—ਉਹ ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ, ਚਾਵਲ, ਜੌ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਹਿਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖਜਾਨਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਜਾਤੀਆਂ, ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਜੋਂ ਝਲਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ ਦੇ ਸ੍ਰੋਤ, ਅਟੱਲ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਖਸ਼ੇ। ਜੋ ਵੀ ਸੱਪ, ਬੀਲ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ, ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਰेंਗਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਸੱਪ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਰਸਤੇ, ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਰਸਤਾ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ, ਮਿੱਟੀ ਝਲਦੀ, ਭਾਰ ਝਲਦੀ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਝਲਦੀ, ਸੂਰ (boar) ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਣ-ਜੰਤੂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਮਾਨਸ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ, ਭਟਕਦੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਭੇੜੀਆ, ਮਾੜਾ, ਰੀਛ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜਾਸੂਸ, ਕੀਮਿਦਿਨ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ—ਧਰਤੀ ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ—ਹੰਸ, ਗਰੁੜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ—ਉਤਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਵਨ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਰੁੱਖ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਪਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ਼ੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਸਾਲ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰੀ ਧਰਤੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਘਰ ਦੇਵੇ। ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਸਤਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਬੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ, ਉੱਚਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾਮਿਤ, ਜਿੱਤੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਚਾਰੀ ਗਈ, ਫੈਲਾਈ ਗਈ—ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਜਨਮੀ, ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ, ਤਦੋਂ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਪਿੰਡ, ਜੰਗਲ, ਸਭਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ; ਉਹ ਲੜਾਈਆਂ, ਇਕੱਠ—ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਧੂੜ ਉਡਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮਨੋਹਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਕੜ, ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਦਬਕ। ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਜਿੱਤੂ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਗੰਧੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ; ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਦੁੱਧ ਦੇ ਨਾਲ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਨੰਦ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਅਦਿਤੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ; ਜੋ ਵੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜਨਮ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਣ; ਮਨੁੱਖ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਰੱਖੇ; ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਵਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਭਵ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਰੀਡ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਵਧ, ਰੀਡ, ਵਧ; ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੀਸਾ ਤੇਰੀ ਭਾਗ ਹੈ, ਲੈ ਲੈ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਤਲ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਦੋ ਹਥੀਂ, ਮਾੜੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਹਥੀਂ, ਅਤੇ ਨਕਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਥੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ, ਵਿਨਾਸ਼, ਵੈਰਤਾ—ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮਾਸ ਖਾਏ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਜਾਂ ਬਾਘ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਪਸ਼ੂ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਦਾਲ ਅਤੇ ਘੀ ਦੇ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਦਿਤਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸੌ ਪਤਝੜ ਦੇਣ। ਜੇ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ, ਦੂਜੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੇਟ ਲਈ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਜਗਾਏ। ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਯਮ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਾ, ਭੇਟ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ; ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਦੌਲਤ, ਆਰੋਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਦਾਸ ਅਤੇ ਸੰਰੱਖਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।