ਪৃথਵੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਪੌਦਿਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਉੱਠੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਵੱਸੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅਮਰ ਮਹਿਕ, ਧਰਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਕ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿਹੜੀ ਮਹਿਕ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਨਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਖਾਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਆਵੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਪੱਥਰ, ਚੱਟਾਨ, ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਦੀਵਾਂ ਲਈ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਉੱਠੀਏ, ਬੈਠੀਏ, ਖੜੇ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਜਾ ਜਾਂ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨ ਲੁੰਘੇ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧੀ ਹੈ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੀਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਫ ਪਾਣੀਆਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਹਿਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਪੱਛਮ—ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਂ ਅੱਗੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਰਹੀ, ਤੇ ਜੋ ਰਸਤਾ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣ। ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ, ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਨੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਵਧੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਗੁਆਈਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਬੇ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਲੰਬੇ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈਏ। ਤੇਰੇ ਮੌਸਮ—ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਠੰਢ, ਬਸੰਤ—ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਸਾਲ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ—ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇ। ਤੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਝਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੈਵੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਯੂਪ (ਕੁੰਡ) ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਪੁਜਾਰੀ ਭਜਨ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਗਾਇਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਕਰਦੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇਵੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ, ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ, ਚੀਕਾਂ-ਚਿਲ੍ਹਾੜ ਹੁੰਦੀ, ਡੋਲ ਵੱਜਦਾ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ, ਚੌਲ, ਜੌ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਮੇਘ-ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਜਣਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰੇ। ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ, ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ; ਦਾਤਾ ਦੇਵੀ, ਧਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੇ। ਅਨੇਕ ਜਾਤੀਆਂ, ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ, ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ-ਨਦੀਆਂ ਵਗਾ ਕੇ ਦੇਵੇ, ਇਕ ਅਡੋਲ ਗਾਂ ਵਾਂਗ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਪ, ਬਿਛੂ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ, ਸਰਦੀ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਛੁਪੇ ਜੀਵ ਤੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਆਉਣ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਰਾਹ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਣਾਏ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਤੁਰਦੇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਸਤਾ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਣਾਈਏ; ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਿਲੇ। ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਝਲਣ ਵਾਲੀ, ਭਾਰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਮਾੜੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਸ਼ੇਰ, ਬਾਘ, ਮਾਨਸਾਹਾਰੀ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਭੈੜਾ ਭਾਲੂ, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ—ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਜਾਸੂਸ, ਕਿਮੀਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਭੂਤ ਤੇ ਦੈਤ—ਉਹ ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੁਪੱਖੀਆਂ—ਹੰਸ, ਗਿੱਡ, ਪੰਛੀ—ਉਤਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਥੇ ਹਵਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ, ਰੁੱਖ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਲੌ। ਜਿਥੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਸਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਥਾਂ 'ਚ ਵਸਾਵੇ। ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਗਨੀ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਬੁੱਧੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਉੱਚਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾਮੀ ਹਾਂ; ਜਿੱਤੂ, ਸਭ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਚਾਰੀ, ਫੈਲਾਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਚਾਰੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਪਿੰਡ, ਜੰਗਲ, ਸਭਾ, ਯੁੱਧ, ਇਕੱਠ—ਸਭ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਜਨਮੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਉਹ ਅੱਗੇ, ਸੁਖਦਾਇਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਪਕੜ। ਜੋ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਜਿੱਤੂ ਹੈ; ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਰੌਸ਼ਨ, ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਗੰਧਿਤ, ਸੁਖਦਾਇਕ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੋਲੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ; ਆਨੰਦ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਅਦਿਤੀ, ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਾ। ਤੇਰੀ ਗੋਦ, ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਿਮਾਰੀ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨੈਵੇਦ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।