ਪਵਿੱਤਰ ਅਥਰਵਵੈਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਮਾਨ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਚੌਕਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੀ ਯਾਗਨਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਵਧਾਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੀ ਜਣੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਕਠੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਰਹੇ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਸਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਕੰਬਣ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ—ਹਰ ਥਾਂ ਅੱਗ ਹੈ। ਅੱਗ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਲਗਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੱਧ ਲੋਕ ਵਿਸਤਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਕ, ਘਿਉ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਾਲਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਤੀਖਣ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਥੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੌਦੇ, ਜਲ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ–ਅਪਸਰਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਹਕਾ ਦੇ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਤੇਰੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਉਹ ਅਮਰ ਸੁਗੰਧ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਹਕਾ ਦੇ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਚਮਕ ਤੇ ਭਾਗ ਹੈ; ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੈਜ ਹੈ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਜੋ ਰੌਣਕ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੀ ਚਮਕ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਆਵੇ; ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਪੱਥਰ, ਚੱਟਾਨ, ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਠਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ—ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਫਿਸਲ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨਤਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ। ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਘਿਉ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸੀਏ। ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਗਣ; ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਹਾਨਿਕਾਰਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਪਾਸੇ ਕਰੀਏ। ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰੀ, ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਡਿਗੀਏ ਨਾ। ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋ, ਰਸਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ; ਜੋ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਨਾਲ, ਉੱਨਾ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਧੇ; ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੰਬੇ ਪੈ ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਜਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਲੰਬੇ ਪੈ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰੀਏ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਨੂਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦਾਂ, ਧਰਤੀ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਵੇ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ। ਤੇਰੇ ਮੌਸਮ—ਗਰਮੀ, ਵਰਖਾ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਵਸੰਤ—ਸਭ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ—ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਲ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ—ਉਹ ਧਰਤੀ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜੀਏ ਦਾ ਸਥੰਭ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੌਕਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭਜਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਸਨ; ਸੱਤ ਜਣੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ, ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਨੀ ਜੀਵਨ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ, ਸ਼ੋਰ, ਤੇ ਡੰਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ, ਚੌਲ, ਜੌ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਸ ਕੇ ਖੇਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਗਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਪਜਾਊ ਕਰੇ। ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ; ਵੰਡਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ। ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਨ-ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇਵੇ, ਇਕ ਅਟੱਲ ਗਾਂ ਵਾਂਗ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੱਪ, ਬਿਛੂ, ਡੰਕ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ, ਸਰਦੀ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ, ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—ਕੋਈ ਵੀ ਰੈਂਗਣ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹੀਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ—ਸੱਪ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਟ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਰਾਹ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਸਤਾ ਵੈਰੀ-ਚੋਰ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ। ਮਿੱਟੀ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਮਾੜੇ ਦਾ ਅੰਤ ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਧਰਤੀ, ਸੂਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਫਿਰਦੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਭੈੜੇ ਭਾਲੂ, ਡੈਣ, ਦੈਤ, ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖ। ਉਹ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਜਾਸੂਸ, ਕਿਮੀਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ—ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਹੰਸ, ਬਾਜ, ਹੋਰ ਪੰਛੀ—ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਵਾ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ, ਚਲਦੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ, ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਾਉਂਦੀ; ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ਼ੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਨਿਵਾਸ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦੇ ਹਨ।