ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਲ ਧਾਰਾਵਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਉੱਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਹੀ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖੇ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਹਨ। ਇਥੇ ਹੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇਵੇ। ਇਥੇ ਹੀ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਇਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਘੋੜੇ, ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵੇ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਨਿ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਸਲੀਲ ਨੀਂਦ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਲਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਖੋਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਅਟੱਲ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਡਿਗ ਪਾਈਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਵਹਾਵੇ। ਤੇਰੇ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਬਰਫੀਲੇ ਪਰਬਤ, ਤੇਰੇ ਜੰਗਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਇਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਅਜੇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ! ਤੇਰਾ ਮੱਧ, ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉੱਠੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਰੂਪ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵਸਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਹਾ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਪਰਜਨਯ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਥੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਵੇਦੀ ਰਚੀ, ਜਿਥੇ ਕਲਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਫੈਲਾਈ, ਜਿਥੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਮਾਪੇ, ਉਥੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਵਧਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਇਕਠੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਪਾ। ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਥਿਰ ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਚਲਣ ਦਿਓ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅਗਨਿ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ, ਗਊਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਹੈ—ਹਰ ਥਾਂ ਅਗਨਿ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅਗਨਿ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਰਾਹੀਂ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਘਿਉ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਖਣ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਤਕਲੀਫ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਲਈ, ਉਸ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ‘ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਅਮਰ ਸੁਗੰਧ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਜੋ ਚਮਕ, ਕਿਸਮਤ, ਤੇ ਉਜਾਲਾ ਪੁਰਖਾਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਨਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਵਹਾਵੇ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਪਥਰ, ਚੱਟਾਨ, ਧੂੜ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਉਠ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਬੈਠ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਖੜੇ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਸਾਡਾ ਸੱਜਾ ਜਾਂ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਫਿਸਲੇ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰੀ ਧਰਤੀ, ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਜਾਈਏ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਹੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁੰਦਰ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਪੱਛਮ—ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਡਿੱਗੀਏ ਨਾ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਅੱਗੋਂ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵਿਛੋੜ ਨਾ ਦੇਵੀਂ। ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੀਂ; ਰਸਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਣ, ਤੂੰ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਨਾ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਧੇ; ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਉੱਚੀ ਪਹੁੰਚ ਘਟੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੰਮ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਖੋਦਾਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਵਧੇ; ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵਾਂ। ਤੇਰੇ ਮੌਸਮ—ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਠੰਢ, ਬਸੰਤ—ਸਾਰੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ—ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਦੈਵੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧਕ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਥੰਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਜਾਰੀ ਭਜਨ, ਜਪ, ਤੇ ਸਮਾਗਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੇ, ਗਊਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਜਨ ਗਾਏ; ਸੱਤ ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ; ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਡੰਗ-ਡੰਗ ਵੱਜਦਾ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਤੇ ਹੋਰ ਖੁਰਾਕ ਉੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਹ ਹੈ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ—ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਛਾਂਵ ਹੇਠ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।