ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤੀਖ਼ੀ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਜ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਘੁੰਮੰਧ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਾਹੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੰਗੇ, ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਵਚਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਵਚਧਾਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਨੰਗੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਪੈਦਲ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਲੂ, ਬਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਪਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਦੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੈਰੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਕਰਾਹਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਧਰ ਪਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪੱਛਮੀ ਹਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ—ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ, ਮਹਾਨਤਾ, ਰੀਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੰਯਮ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯਜਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਹੈ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਜਗਤ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਥੇ ਹੀ ਰੋਟੀ, ਲੋਕ ਤੇ ਜੀਵਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੋਟੀ ਤੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਥਾਂ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੋਏ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਧਰਤੀ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਨ, ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਝ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ। ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਪੌਸ਼ਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ। ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਪੌਸ਼ਣ ਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡਤਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਂਪਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਪੌਸ਼ਣ ਵਗਾਏ। ਤੇਰੇ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ, ਤੇਰੇ ਬਰਫੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ। ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਅਡੋਲ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਅਜੈਯ ਤੇ ਅਟੁੱਟ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਲੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਗੇ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਪਰਜਨਯ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਮ-ਵੇਦੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰਤਾਰ ਸਭ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਮਾਪਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਹੂਤੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਏ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚੱਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ—ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਇਕੱਠੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਪਾ। ਤੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਅਡੋਲ ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਥਾਮੀ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਅੱਗੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਪਾਣੀਆਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਅੱਗੀ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ—ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਅੱਗੀ ਰਾਹੀਂ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੀ ਵਾਹਕ ਤੇ ਘਿਉ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਾਲਖ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਖ਼ੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਹੋਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਥੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਾਸਨਾ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੰਡਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਵਾਸਨੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਤੇਰੀ ਉਹ ਵਾਸਨਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਅਮਰ ਸੁਗੰਧ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਤੇਰੀ ਵਾਸਨਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁੜੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਵਗੇ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਪੱਥਰ, ਚੱਟਾਨ, ਧੂੜ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ ਤੇ ਥਾਮੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਦਾ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਠਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਅਸੀਂ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਸਾਈਏ। ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਗਣ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਕਰੀਏ। ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਧੋਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਪੂਰਬੀ, ਉੱਤਰੀ, ਹੇਠਲੀ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਤੋਂ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ; ਜੋ ਰਸਤਾ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।