ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਵੀ ਉਥੇ ਜਾਵੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦੇ। ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਲੈਣ ਲਈ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਗ ਅਤੇ ਕੀੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿੜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਓਕਲੀ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੀੜੇ, ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਕੁਰੂ ਦੇ ਕੀੜੇ, ਜੋ ਰੈਂਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹੱਲਾ ਕਰਕੇ ਰੈਂਗਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਕਮਜ਼ੋਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕੀੜਾ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੇ। ਪੇਟ, ਸਿਰ, ਪਾਸਿਆਂ, ਗੰਦਗੀ ਅਤੇ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕੀੜਿਆਂ—ਸਭ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ; ਡੁੱਬਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਚਿੱਟ-ਚਿੱਟਾ ਕੀੜਾ—ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੰਵ ਅਤੇ ਮਦਾਗਨੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਭੈਣ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਤੱਕ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚੁਭਦੇ ਹਨ, ਉਖਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਾ ਥੈਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਥੋੜੀ ਹੇਠਾਂ, ਸਿਰ, ਦਿਮਾਗ, ਜੀਭ, ਗਲ, ਮੋਢਿਆਂ, ਹੱਡੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦਿਲ, ਫੇਫੜਿਆਂ, ਪੱਸਲੀਆਂ, ਤਿਲੀ, ਜਿਗਰ, ਆੰਤਾਂ, ਮਲਦਵਾਰ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਰਾਨਾਂ, ਹੱਡੀਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ, ਨਖਾਂ, ਹਰੇਕ ਅੰਗ, ਵਾਲ, ਗੰਢ—ਸਭ ਤੋਂ ਰੋਗ ਨੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਔਖਧੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਪਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਕੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਯਜਨ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਤਾ ਕਿ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ। ਘਰੇਲੂ ਜਾਨਵਰ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਯੂ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਵੇ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢਿੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਧਰਮੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਵੈਰਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕਈ ਵਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਰਤਾਰ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਤਾਰ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਭਿਆਨਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮਨ ਸੱਚੇ ਹੋਣ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਖ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ—ਉਹ ਬੋਲ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਯਜਨਾ 'ਚ ਆਉਣ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਚੋਣ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ, ਅਰਯਮਨ ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਦੁਆਰਾ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਤੀ ਮਿਲੇ, ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਖਚਰ, ਜੋ ਮਘਵਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ ਸੋਖਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਔਰਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਭਾਗਾ ਦੀ ਨੌਕ, ਜੋ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ, ਵਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕਰ। ਇਹ ਸੋਨਾ, ਤਾਬੀਜ਼, ਬਲਦ ਅਤੇ ਭਾਗਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ ਸਕੇ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਕਰਣ; ਜੜੀ-ਬੂਟੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਲਾਣਤਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੀੜ ਕੇ ਆਉਣ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਵਾਸੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਅੱਗੀ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ, ਰੋਗ, ਵੈਰੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੁੱਖ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।