ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਾਣ! ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਗਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਪ੍ਰਾਣ! ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਵੀ ਉਪਚਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ।” ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਾਣ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਓ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਵੀ ਲੈਂਦੇ। ਪ੍ਰਾਣ ਮੌਤ ਵੀ ਹੈ, ਰੋਗ ਵੀ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਸੂਰਜ, ਚੰਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਉਤਸਰਜਨ (ਸਾਹ ਛੱਡਣਾ) ਨੂੰ ਚੌਲ ਤੇ ਜੌਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੌਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਤਸਰਜਨ ਚੌਲ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੱਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਇਲਾਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਰਯ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਿਵੇਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਲਕੜੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਅਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਨ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਲਕੜੀ, ਕਮਰਬੰਧ, ਤੇ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ।” ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਵਸਤ੍ਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜਲ, ਸੰਸਾਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਰਾਜਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੋ ਖਜਾਨੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਨੇੜੇ, ਦੂਜਾ ਦੂਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਹਨ—ਇੱਕ ਇੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਾਲ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਗੱਜਦੀਆਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਲਕੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਿਉ, ਮੀਂਹ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਰਯ ਮੌਤ, ਵਰੁਣ, ਸੋਮਾ, ਬੂਟੀਆਂ, ਦੁੱਧ—ਇਹ ਸਭ ਹੈ; ਬੱਦਲ ਜੀਵ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਘਰ ਵਿਚ, ਅਚਾਰਯ ਪਵਿੱਤਰ ਘਿਉ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਰਯ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਰਯ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਬਲਦ ਘਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਘੋੜਾ ਚਾਰਾ ਲੱਭਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਰੁੱਖ, ਸਾਲ ਤੇ ਮੌਸਮ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ, ਬਿਨਾ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਾਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੁਆਰਾ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਪਹੁੰਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਅਮਰ ਜੀਵ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸਾਹ, ਬਾਹਰ ਦਾ ਸਾਹ, ਵਿਆਪਕ ਸਾਹ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਹਿਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਯਸ਼, ਅਨਾਜ, ਬੀਜ, ਲਹੂ, ਤੇ ਪੇਟ ਦਿਓ।” ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਲ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ, ਕਾਂਸੀ ਵਰਗਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਬੂਟੀਆਂ, ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ। ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਣ, ਭਗ, ਅੰਸ਼, ਵਿਵਸਵੰਤ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ।” ਉਹ ਸਾਵਿਤਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਪੁਸ਼ਨ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਤੇ ਅਰਯਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸੂਰਜ-ਚੰਨ, ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਹਵਾ, ਪਾਰਜਨਯ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਭੋਰ, ਤੇ ਸੋਮਾ (ਚੰਨ) ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ।” ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕੇ।