ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ; ਸਾਹ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਪੇ ਵੱਲ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਾਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗਰਜਦਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਵਰਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰੁੱਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਹ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੀਵਨ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਹ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਖੜਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਹ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਜਦ ਤੂੰ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਨਮਸਕਾਰ—ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਹ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸੂਰਤ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੀ ਔਖਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਦੇਹ। ਸਾਹ, ਆਪਣੀ ਸਨਤਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਹ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਸਾਹ ਮੌਤ ਵੀ ਹੈ, ਸਾਹ ਰੋਗ ਵੀ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਾਹ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ; ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹ ਅਤੇ ਉਖਾਸ (ਨਿਕਾਸੀ ਸਾਹ) ਨੂੰ ਚੌਲ ਤੇ ਜੌ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੌ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਖਾਸ ਨੂੰ ਚੌਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਗੰਧਰਵ, ਤੈਂਤੀਸ ਅਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਣਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਕਲਪ (ਸਮਿੱਧ) ਧਰਤੀ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਬਾਲਣ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਸੰਕਲਪ, ਮੇਖਲਾ ਤੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਕਲਪਿਤ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਜਲ, ਸੰਸਾਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਰਵੋਚ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਥਾਵਾਂ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਸਿਰਜੀਆਂ ਹਨ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਦੋ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਧਨ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੋ ਅੱਗ ਹਨ: ਇੱਕ ਇੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੱਜਦੀ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੀ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਜੀਵਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਦੀਆਂ, ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਿਉ, ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਪਕ ਮੌਤ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਹੈ, ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਹੈ; ਬੱਦਲ ਜੀਵ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਪਵਿੱਤਰ ਘਿਉ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਬਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਘਾਹ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੋੜਾ ਚਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਪੌਦਿਆਂ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਗੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਦਰੱਖਤ, ਸਾਲ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ, ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੁਆਰਾ ਭਰਪੂਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਪਹੁੰਚਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮੇਤ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਅਪਕ ਸਾਹ, ਬੋਲੀ, ਮਨ, ਹਿਰਦਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।