ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਭਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਚਮੜੀ, ਰੂਪ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ, ਪੇਟ, ਜੀਭ, ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਨੀਲੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਭਵ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਘੇਰ ਲੈਣ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦੈਵ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀਏ। ਚਾਰ ਵਾਰੀ, ਅੱਠ ਵਾਰੀ, ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਅਸੀਂ ਭਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੰਜ ਜੀਵ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖ, ਬੱਕਰੀਆਂ—ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਤੇਰਾ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੀ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੂਰ ਦੇ ਚੀਕਣ ਵਾਲੇ, ਭੌਂਕਣ ਵਾਲੇ, ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਤੂੰ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਵਾਲਾ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਤੀਰ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ। ਭਵ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰੁਦ੍ਰ, ਖੜ੍ਹੇ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦਿਨ ਨੂੰ, ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਕਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਡਿੱਠ, ਡਰਾਉਣੀ ਰਥ, ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ—ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰਾ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਵੱਜੇ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਆਪਣੀ ਅਸਮਾਨੀ ਡਾਲੀ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਲੈ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ, ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਮਾਲ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਭੇੜਾਂ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹ। ਭਿਆਨਕ, ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜ; ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਿਸ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਖੰਘ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਹਿਨਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਉੱਚਾ ਚੀਕਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਵਣ-ਪਸ਼ੂ, ਹੰਸ, ਗਿੱਧ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜਲਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਜਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਡਾਲਫਿਨ, ਅਜਗਰ, ਕਚਕਚੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ, ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈਂ—ਕੋਈ ਥਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਵ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭਵ, ਰਾਜਾ, ਯਜਮਾਨ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਸਤਿਤਵ ਹੈ", ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਜਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ, ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ—ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਚੀਕਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਭਜਨ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੰਮੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਕੱਠੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਵ੍ਯ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਉਸ ਯਜਨ ਦੇ ਖੀਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਨਿਕਾਸ ਹਨ। ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਉਸਦਾ ਥੱਪਾ ਹੈ। ਦਿਤਿ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਹੈ, ਅਦਿਤਿ ਟੋਕਰੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਫੂਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਘੋੜੇ ਦਾਣੇ ਹਨ, ਗਾਂ ਚਾਵਲ ਹਨ, ਮੱਛਰ ਛਿਲਕੇ ਹਨ। ਕਬਰੂ ਫਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੀਰ ਬੱਦਲ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਲਹੂ ਲਾਲ ਹੈ। ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਟਿੰਨ, ਸੁਆਹ, ਹਰਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹੈ। ਥਰੈਸ਼ਿੰਗ ਫਲੋਰ, ਪਾਤ੍ਰ, ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਆੰਤ, ਜਬੜੇ, ਗੁਦਾ, ਰਗਾਂ—ਇਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਖੀਰ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਹੰਡੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਉਸਦਾ ਢੱਕਣ ਹੈ। ਖੇਤ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਕਿਨਾਰਿਆਂ, ਰੇਤ, ਦੋ ਹੱਦਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਹੱਥ ਧੋਣੀ ਹੈ, ਨਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਭਵ-ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।