ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੂਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ, ਤਪੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਰਿਤ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕੰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਕੰਭ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਸਾਰ, ਤਪੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਰਿਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਕੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਜਨਮਾ ਪਹਲੀ ਵਾਰ ਉਪਜਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਾਮ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਧੁਨੀ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਧਰਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰਿਆ, ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਹੈ—ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਹ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਅੰਗਿਰਸ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਬਣਾਇਆ—ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਸਕੰਭ ਨੇ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਛੇ ਚੌੜੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਘਰਮੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਬਣਾਇਆ—ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: ਹਵਾ ਕਿਵੇਂ ਕਦੇ ਠਹਿਰਦੀ ਨਹੀਂ? ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਠਹਿਰਦੀਆਂ ਨਹੀਂ? ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੇ ਤਣੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਬੋਲ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਅਮਾਪੇ ਸਕੰਭ ਨੂੰ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ—ਤਿੰਨ—ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨਲੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਗੁਪਤ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਕੁਝ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਜਣੇ ਚੱਕਰਵਾਤੀ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਨੂੰ ਬੁਣਦੇ ਹਨ, ਛੇ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਨਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਧਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੈੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਉਹ ਦੋ ਜੋ ਨੱਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਾਯੂ ਲਈ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੀ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ—ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਸਕੰਭ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਸਕੰਭ ਹੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ; ਵੱਡਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਪ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਤੀਲੇ, ਇੱਕ ਪਹੀਆ, ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰ—ਇਹ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਖੁੰਭੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਠ ਪੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਹੇ ਸਵਿਤਾ, ਇਹ ਜਾਣ: ਛੇ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੁਪਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਨ ਥਾਂ ਵਿੱਚ; ਉੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ, ਚਲਦਾ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਹੀਆ, ਇੱਕ ਚੱਕਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਲੇ, ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਪਜਾਇਆ—ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਪੰਜ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋੜੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਲੜੀਵਾਰ ਹਨ; ਇਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਨਾ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ, ਨਾ ਇੱਕ ਨੇੜੇ, ਨਾ ਦੂਜਾ ਦੂਰ। ਕੁੰਡਾ ਤਿਰਛਾ ਹੈ, ਅਧਾਰ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ; ਉੱਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਜੋ ਅੱਗੇ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ, ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧਰਤੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹੀ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਤਹੀਂ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਅੰਤ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਖੋਜਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਪਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਪਜਾਇਆ—ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਟਕੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ; ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਦੂਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਘਾਟ ਨਾਲ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ, ਮੱਧ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਜਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹੰਸ ਦੇ ਦੋ ਪੰਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੋ ਅਰਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖਜ਼ਾਨਾ ਉਪਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ; ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੋਜਨ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਭੋਗਯੋਗ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੀਤ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ—ਉਸ ਦੇ ਅਨੇਕ ਅੰਗ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਕੰਭ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸਦਾ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।